Thu

03

Feb

2011

Oh, CRAMMING!

ni Jomarie Mhel P. Himor

 

Sa sobrang hirap ng buhay estudyante, hindi na rin maiiwasan na sa halip na mag-aral tao sa weekends ay natutulog lang tayo. Kung hindi naman ay maaring nagdo-DOTA lang, nagsa-cyberstalk sa mga iniidolo nating mga K-pop group tulad ng Shinee, SuJu, kung hindi naman ay si Justin Bieber na sa kasamaang-palad ngayon ay nakakaranas na ng puberty. Maaring tayo ay nagtetext lang magdamag—(whoops, hinlalaki mo! Mukhang kinukubal na yata!). At paano ko nga ba makakalimutan ang karaniwang ginagawa ng mga estudyante? May klase man o wala, ay lahat nagla-log-in sa kani-kanilang mgaFacebook account upang tingnan kung na-confirm na ng crush mo ang iyong friend request, o kaya pinagkakaguluhan na ng iyong mga kaklase ang iyong DHDC* photo. Ilang saglit pa ay dadaan ka muna saglit sa facebook group ng iyong seksyon at bigla mong matutuklasan—patay, Linggo na ngayon, at mayroon pala kayong mahabang pagsusulit BUKAS, Lunes.

 

At isang salita na naka-ALL CAPS ang biglaang lumitaw sa iyong isipan—CRAMMING.

Dali-dali mong pinatay ang kompyuter at binuksan kaagad ang libro mo para makapagsimula ka nang magbasa. Pinipilit mo nang gawin lahat ng iyong makakaya upang maipasok na lahat ng pwedeng maipasok na impormasyon sa iyong utak, ngunit, kinabukasan—wala. Blanko. Kahit na magbigay pa ako ng payo at tips kung paano magiging epektibo ang pagka-cram ninyo, maiisip rin ninyo sa bandang huli na mas maganda pa rin na mag-aral ng mas maaga. Yung hindi ka na nagpa-panic at stressed out sa kaiisip na baka kinabukasan, lahat ng iyong pinag-aralan ay mauuwi lahat sa basurahan.

 

Laging tatandaan na hinding-hindi matatapatan ng cramming ang pag-aaral natin ng mas maaga. Siguro nga sabihin natin na tumalab ang cramming para sa’yo. Oo, maganda nga ang kinalabasan ng iyong pag-cram, pero ma-rerealize mo na mas may maigaganda at maibubuga pa sana ang iyong ginawa kung iyon ay nagawa at natapos mo ng mas maaga. Yung hindi ka nagmamadali. Parang pag-ibig lang yan, eh. Mas maganda at mas napapahalagahan mo ang isang relasyon kung pinaglaanan mo ng iyong oras at pinagtiyagaan mo nang husto—yung hindi ka nagmamadali.

 

 Subukan mo na hindi magpalamon sa imbitasyon ng CRAMMING sa iyo. Magugulat ka sa mga resulta. Mas relaks ka na tuwing may pagsusulit sapagkat alam mong pinag-aralan mo iyon nang hindi ka nagpapanic at mas makakatulog ka rin nang mahimbing. Try moe! 

 

*mga nakakababang-dignidad na mga litrato—in short, STOLEN PHOTOS (nadistorted mukha mo).

 

39 Comments

Wed

02

Feb

2011

Naglalaro sa Aking Kaisipan

ni Josemari Anro De La Paz

 

Maraming tao ay nag-aakala na ang mga videogames ay biolente at ang paglalaro nito ay isang aaksaya lamang ng oras. Ilang porsyento ng tao ay nagsasabi na hindi nakakapag-turo ang mga videogames, lalo na sa mga bata. Sinasabi rin nila na ang paglalaro nito ay walang mabuting maidudulot at ito ay nagiging sanhi sa pagiging tamad sa paggawa ng takdang-aralin at mga gawaing pambahay. Masasabi kong, oo, ito ay may katotohanan subalit ang kaalaman ay makakamtan sa iba’t ibang paraan at ang videogames ay kasali rito.

 

Bago ang lahat, hindi lahat ng mga videogames ay hindi gumagamit ng pag-isip at hindi lahat ay puro sa kalokohan lamang. Mayroon mga larong videogames  na nag-eengayong gumamit ng pag-iisip. Kasali rito ang mga puzzle games,larong simulasyon, at quiz games na nagpapagana at nagpapatakbo ng kritikal na pag-iisip. Hindi lang iyon, pati naman ang mga biolenteng mga laro tulad nga videogames na panggera at fighting games ay nagbibigay rin ng mga kakaibang kaalaman na maari o di maaring makatulong sa iyong buhay. Ang mga kaalaman na maidudulot dito ay nagrarango sa mga kaalaman panghistorikal hanggang sa mga trivia at kahit na mga estratehiya na naipupulot sa mga larong ganito ay maaring makapag-turo sa tao. At mayroon pa, maaring mapulot ang malawak na vokabularyo at gramatika sa mismong mga videogames. Sa totoo lang, natunan ko ang aking vokabularyo at gramatika sa mismong mga videogames. Isa pang paraan na makakatulong ang paglalaro ng videogames na hindi kinikilala ng marami ay na angvideogames ay isang nurture reading. Sa kabataan ngayon na laging tinatamaan ng pag-iinip, ang paglalaro ng videogames ay pwedeng gamitin para sa pagtaguyod ng paglilibang at pagbabasa. Halos lahat ng mgavideogames ay talagang mga piraso ng panitikan na nilalaruan ng mga tao.

Kung hindi ka pa kumbinsido, tingnan mo ang mga laro tulad ng Bookworm,Text Twist at iba pang mga larong pang-edukasyon na mahanap sa Facebook. Ang mga ito ay maaring magtaguyod ng kaalaman sa tao at maglaan ng kakaiba at masayang  paraan ng pagkakalap ng iba’t ibang uri ng impormasyon at kaalaman. 

 

36 Comments

Wed

02

Feb

2011

Reporting - Nakatutulong ba?

ni Maria Angelina Bucoy

 

Ikaw ba ay nakapagreport na sa harap ng klase kahit isang beses man lang? Imposibleng ‘hindi’ ang maging sagot mo sapagkat sa ayaw o gusto natin ay nabigyan na tayong lahat ng pagkakataong mag-ulat.


            Bakit nga ba nagkakaroon ng mga pag-uulat o reporting? Tinatamad lang ba ang mga guro sa pagtuturo? Ibig lang ba nilang maging sadista at pagtawanan ang kanyang mga estudyante? Gusto lang ba nilang magpahinga muna at tumingin-tingin sa paligid? Laging daing ng mga estudyante na hindi mahalaga ang mga reportingsapagkat wala namang nakikinig sa kanila. Minsan nga raw pati mga guro ay hindi na nakikinig. Ngunit kung titingnan natin ang buong aspeto ng pag-uulat, kasalanan din naman ng mga reporters kung bakit walang nakikinig sa kanila.


Marahil ay isa sa mga ito ang dahilan kung bakit hindi ka pinakikinggan ng mga tao:

 

1. Mahina ang iyong boses.

Hindi lahat ng mga tao ay magpapakahirap para lamang marinig ang iyong boses. Ikaw, bilang reporter, ay siyang dapat na nakakaalam kung anu-ano ang pangangailangan ng iyong mga tagapakinig. Ang iyong purpose ay makahatid ng impormasyon kaya dapat ay naririnig ka.

 

2. Ikaw ay laging nabubulol.

  Mayroon talagang mga tao na madaling mainis sa ibang tao kapag hindi nila nasasabi ng maayos ang kung ano mang gusto nilang sabihin. Kaya dapat ay laging malinaw ang iyong pagsasalita.

 

3. Viswal ang iyong manunuod.

Iba-iba ang paraan ng pagkatuto ng mga tao. Mayroong mga viswal, sa kinesics, at iba pa. Kaya mainam na sa iyong pag-uulat ay mayroon kang visual aid o di kaya’y aktibiti upang makuha mo ang atensyon ng mga manunuod.

 

4. Hindi kaaya-aya ang iyong ayos.

Ang reporting ay isang pormal na gawain kaya dapat ay hindi ka marungis tingnan.

 

5. Walang kang bagong gimik.

Madaling mawawala ang atensyon ng mga tao sa iyo kung salita ka na lang nang salita sa harapan. Dapat ay maging malikhain ka sa iyong pag-uulat.

 

Tayo ay pinapaulat ng mga guro dahil gusto nilang matuto tayo. Gusto nilang tumaas ang ating tiwala sa sarili. Isa sa mga maaaring mag-udyok sa pagtaas ng ating tiwala sa sarili ay kapag may nakikinig sa atin habang tayo ay nag-uulat. At para may makinig sa ating pag-uulat, dapat ay huwag nating balewalain ang mga nakasaad sa taas.

 

39 Comments

Tue

01

Feb

2011

SEX ED: Approve ka ba?

ni Andro Dominic A. Calimot


     Hindi na kapani-panibago ang eksena ng maagang pagbubuntis sa mga dalagang kabataan ngayon. At sa taong 2010, tumaas sa 1,305 ang mga panibagong kaso ng HIV/AIDS sa bansa, kumpara sa taong 2009 na may bilang na 835. Ito ay marahil sa imfluwensya ng pag-usad ng teknolohiya, dahil namulat na ang kabataan sa mga di-kanaisnais na bagay sa mundo. Isa na rito ang pornograpiya, na madalas nakukuha mula sa Internet o sa mga panlalaking magasin tulad ng Playboy, FHM, at iba pa. Hindi na maiiwasan ang paglago ng teknolohiya, ngunit maaari pa nating makontrol ang nakasisirang bunga nito.


      Saan nga ba nagsisimula ang lahat ng ito? Bagamat maaaring naimfluwensyahan ang kabataan ng mga tampok na pangmatandang palabas sa telebisyon (isang halimbawa ang ‘Rubi’ ng ABS-CBN) sa kanilang mga tahanan, hinding-hindi maitatanggi na madalas namumulat ang isip ng kabataan sa mga ganitong bagay sa kanilang mga paaralan. Marahil ay madalas itong nababanggit ng kanilang mga kaklase, o kaya nama’y hindi nila sinasadyang nadaanan ito sa mga Internet sites.


        Aminin na natin na lahat naman ng kabataan sa hayskul ay nakararanas ng kuryusidad sa kanilang pangangatawan at sa mga pagbabago sa kanilang mga sarili. Maaaring nararanasan nila ang raging hormones at puberty. Kaya nama’y lubos na iminumungkahi ang pagpapatupad ng sex education sa mga paaralan ng ating bansa. Ngunit bago ang lahat, ano nga ba ang sex education?


      Ang sex education, ayon kay Mona Valisno (2010), sekretarya ng Departamento ng Edukasyon, ay tumatalakay sa iba’t ibang paksa na may kinalaman sa pagtatalik.


       “The scheme covers topics such as reproductive systems and cycles, hygiene, pre-marital sex, teenage pregnancy and sexually transmitted diseases,” ani Valisno. Ito ay masusing pinag-aralan ng mga dalubhasang propesor at sikologo. Ayon rin sa kanila, panay na siyentipiko at nakapagtuturo lamang ang sex education. Wala itong anumang hangarin na kilitiin ang malalaswang hangarin ninuman.

     

       Gayunman, madiing ikinokondena ng Simbahang Katoliko ang pagpapatupad rito. “Sex education in schools is not the answer to our population problem and poverty.” (Manalang, 2010). Ito raw ay nakasisira lamang sa pagtataguyod ng mahahalagang aralin at asal sa mga eskwelahan, lalo na sa mga Katolikong institusyon. Ito lamang ay nagpapalala ng sitwasyon natin sa Pilipinas.


       Kung ikaw ang tatanungin, sasang-ayon ka ba sa panukalang ito?

 

      Para sa akin, kailangan nang ipatupad ang panukalang ito bago pa mahuli ang lahat. Tulad ng nabanggit, hangad lang naman ng sex education na matulungan ang kabataang gumawa ng mga responsableng desisyon. Wala naman itong balak na turuan tayong magsuot ng condom o anuman. Wala rin itong balak na himukin tayo upang makipagtalik o madawit sa mga sekswal na bagay. Sa halip, ito ay nagsisilbing gabay sa ating mga menor na edad habang tayo ay nakararanas ng paninibago sa ating sekswalidad. Bilang isang Heswitang paaralan, ang Ateneo ay maaari pang magdagdag ng mga alituntunin sa abstinensya at  kadalisayan ng bawat mag-aaral nito.

 

      Bilang isang mag-aaral ng Ateneo na isang institusyong Katoliko sa Pilipinas, tatanggapin mo ba ang pagpapatupad ng sex education sa hayskul? Ano ba ang mga mabuting maidudulot nito? Ano naman ang mga masasamang bunga nito?

 

---


Sanggunian:


Valisno, M. (2010, June).Sex education debate heats up in Philippines. Retrieved January 30, 2011, from, http://www.abs-cbnnews.com/lifestyle/06/22/10/sex-education-debate-heats-philippines

 

Manalang, E. (2010, June) Sex education debate heats up in Philippines. Retrieved January 30, 2011, from, http://www.abs-cbnnews.com/lifestyle/06/22/10/sex-education-debate-heats-philippines

 

102 Comments

Tue

01

Feb

2011

Bawat Patak ng Segundo ay Mahalaga

ni Ellis Mika Triño

 

Huwag mong sabihing hindi ka pa naleleyt sa tanang buhay mo.

 

                Marahil nga ay mayroon namang mga taong naging responsable sa buong pagiging estudyante nila, at may balak pa silang ituloy ang kanilang record magpakailanman. Ni minsan ay hindi pa sila nakamintis ng mga morning assembly, first period ng klase sa umaga, ang period pagkatapos ng recess, at ang period pagkatapos ng tanghalian. Pagkatapos naman ng klase ay naroon na kaagad sila sa may paradahan ng dyip, tila laging may hinahabol sa pag-uwi, at wala na silang oras na puwedeng aksayahin sa paglalakad-lakad, pagbaba sa cafeteria upang kumain, o pakikipagtsismisan sa mga kaklase. Lahat na ata ng bagay ay tila planado na nila; sa sobrang aga nila kung gumawa at magplano ng mga bagay-bagay sa eskuwela. Anong oras kaya sila gumigising upang pumasok sa paaralan nang napakaaga? Papaano kaya nila napapanatili ang ganitong sistema? Bakit kahit anong gawin nila ay hindi sila ginagahol sa oras, kahit kailan? Samantalang ang iba naman, ay naku po, huwag niyo nang itanong. Noong nakaraang Biyernes nga, aba’y akalain ninyo! Late ako?

 

“Late nanaman ako,” ang una kong sinabi sa aking kaklaseng hindi na rin baguhan sa pagiging huli sa klase. Sa tuwing magigising ako ng tanghali, walang pag-aatubili kong kukunin ang aking telepono upang siya ay padalhan ng mensahe. “Ah! Late nanaman ako nagising! Ta*!! Late ka rin ba?? Please rep..” Tila naghahanap pa ng karamay. Ganoon naman talaga, kapag late ka, gusto mo ng kasama.

 

Ang tardiness o pagkahuli sa klase ay isa sa mga karaniwan na nakagawian na ng ilan sa mga estudyante sa iba’t ibang paaralan. Ito marahil ay isa sa mga anggulong hindi dapat pinapawalang-bahala sapagkat ito ay may malaking kakayahang umapekto sa pag-aaral ng bawat mag-aaral. Sa kabila ng mga pagkakataong tayo ay nahuhuli sa klase, naitanong na ba natin sa ating mga sarili ang dahilan kung bakit nga ba tayo nahuhuli? Upang mas maibigyan tayo ng karampatang mga kasagutan sa ating pag-aagam-agam, narito ang ilan sa mga dahilan, o sabihin na lang nating, lahat ng mga karaniwang nirarason sa guro kung bakit tayo nahuhuli sa klase:

 

Tinanghali ka nang paggising, napasarap yata ang tulog mo- ito na marahil ang pangunahing dahilan kung bakit nga ba nahuhuli ang isang mag-aaral. Sa sobrang pag-inom mo ng Nido ay napasarap at napahaba pa ang iyong oras ng pagtulog. O ‘di kaya sa sobrang ganda ng iyong panaginip ay hindi mo na gugustuhing magising pa at maputol ang eksenang hahalikan ka na sana ng crush mo. Kahit nakahanda na ang lahat ng iyong kakailanganin: ang bag, gamit, sapatos, uniporme, baon, proyekto, sipilyo, kutsara at medyas, kapag gumising ka nang late, wala ka nang magagawa. Edi late ka na talaga.

 

Hindi umaandar na alarm clock at kalendaryong pang-nakaraang taon pa- Kung nakabili ka ba naman sa tabi-tabi ng mga bateryang pansaksak sa likod ng iyong alarm clock, o hindi kaya’y kung pinalitan mo na ang iyong kalendayong hindi na tugma sa mga araw ng bagong taon, edi sana ay nakatulong pa ang mga ito upang makagising ka nang maaga. Kung alam mong Lunes bukas at iaanunsiyo ang iyong pangalan sa harap dahil nanalo ka sa reading contest, mas makukumbinsi ka pa sanang gumising nang maaga. Kung naririndi ka sa paulit-ulit na pangit na tunog ng iyong alarm clock, edi sana ay bumangon ka nang maaga upang patayin kaagad iyon. At kahit gaano pa man kaganda ng katawan ni Cristine Reyes sa iyong cover ng kalendaryo ay kailangan mo na yang palitan, kung ang mga araw na iyan ay pang-nakaraang taon pa.

 

Wala kang uniporme- oo nga, nagising ka nang maaga at lahat-lahat, naihanda na ng iyong ina ang iyong agahan, naihanda na ng iyong ama ang iyong sapatos, ngunit paginom mo ng iyong Milo ay bigla itong natapon sa iyong dibdib. Ang masaklap pa rito, wala ka nang nakareserba na uniporme dahil tatalo lang sila, nilabhan pa ang ginamit mo kahapon, at hiniram pa ng pinsan mo ang isa para sa kanilang costume party. Hindi ka naman pupwedeng magsibilyan o magsando lamang, dahil ayaw mong magmukhang “others” sa class picture. Pupwede mo naming suutin ang iyong sando at salawal, maghanda ka lang ng excuse letter na nagsasabing hindi nalabhan ang iyong uniporme. Ayaw mo noon? Mas madali kang mapupuna ng marami. Sabi nga ni Paris Hilton, Life is too short to blend in.”

 

May tao pa sa banyo- dahil late ka kahapon, naisip mong gumising nang napakaaga ngayon. Hinandaan ka pa ng iyong ina ng mainit na tubig pampaligo dahil malamig pa ‘pag alas singko. Ngunit daratnan mo ang banyo na may tao. Kakatok ka, sasabihin niyang, “Mag-antay ka dyan, ako ang nauna.” Mag-aantay ka, magbabasa ng libro saglit, at babalik nanaman sa pinto sabay katok. Sisigawan ka pa nang, “Oo sandali, malapit na!” Bumalik ka sa iyong kama upang kumain ng oras, at pagbalik mo ay hindi pa rin tapos gumamit ang iyong kapatid. Umalis ka at hindi na sinubukang kumatok muli. Pagbalik mo maya-maya pa ay natapos na rin siya sa wakas, ngunit may nakapila nang iba, ang iyong bunsong kapatid. Pagkatapos niya ay may Reserved Letter pang nakadikit sa pinto ng banyo. Ang sunod na gagamit ay si Tatay, pagkatapos ay si Nanay. Malapit nang magtime nag balikan mo ang banyo. Sa wakas wala nang tao. Ngunit pagkapasok mo pa lang, “Yak, anong amoy ito?!” Lalabas ka ulit upang hayaang sumingaw muna ang amoy. Pagpasok mo upang maligo, sakto, time na ninyo.

 

Umuulan- masama ang panahon. Hindi mo kakayanin na sumulong sa labas gamit lamang ang payong. Kailangan mo ng shield mula sa napakalakas na ihip ng hangin. Maaari ring ayaw mong magpaulan at mabasa. Para sa mga nag-aabang ng tricycle na masasakyan, sumasabay sa panahon ang ugali ng mga drayber; namimili lamang ng mga pasahero. Kaya ang gagawin mo ay maghihintay ka na lamang hanggang sa tumila ang ulan. Anong gagawin mo kung saka-sakaling hindi na tumila? Edi absent.


May masakit sa iyong katawan- dahil sa kinain mong isaw kahapon ay sumama ang iyong tiyan. Sumakit ang iyong ulo dahil ikaw ay naligo sa ulan. Nahawa ka sa ubo at sipon ni Yaya. Sa iyong pagbabanat ng buto ay waring na-stuck up at hindi ka na nakagalaw pa dahil sumakit ang iyong likod at mga binti mula sa Jazz Dance ng iyong PE kahapon. Lahat ng ito ay nangyayari talaga sa tuwing tayo ay gigising at may mararamdaman na sakit sa katawan. Masama na pala ang ating pakiramdam. Ngunit dahil gusto nating pumasok, pakikiramdaman natin ang ating mga sarili kung bubuti ba ang ating pakiramdam maya-maya lamang. Mas gugustuhin pa nating ma-late kaysa umabsent.

 

May nangyari sa daan- Trapiko, may parade, nasiraan ang kotse, nawalan ng gasolina, na-flatan ng gulong, sarado ang daan, lubak-lubak na daan, inaayos ang daan, daang ubod ng dami sa humps, hindi na nakayanan ng tricycle ang bigat ninyo, at kung anu-ano pang natural na nangyayari sa daan. Normal lamang ang mga ito, kung kaya kailangan ng ating pasensya. Responsibilidad din nating maglaan ng iilang minuto sa pagpunta sa paaralan upang mapaghandaan ang mga ganitong mga sitwasyon.

 

May naiwan ka sa bahay- may dalawampung minutong nalalabi ka pa nang ihatid ka ni Tatay sa paaralan. Masaya ka dahil may oras pa papuntang iskul. Ngunit habang paalis na kayo ay dama mo ang kaba sa iyong dibdib. Tila nararamdaman mong may kulang. Parang may puwersang humihila sa iyo pabalik ng bahay. Parang may bumubulong nga talagang may naiwan ka. Sayang, alam mong may naiwan ka ngunit maalala mo lang ito pagbaba mo ng kotse. Naiwan mo ang proyekto ng iyong grupo. Nakasalalay sa iyong mga kamay ang grado ng bawat miyembro. Babalik ka ba upang kunin ito, ‘di bale nang late? Aba siyempre! Sino ba namang gustong masisi dahil dinamay mo ang iyong kagrupo, diba?

 

Nadamay ka lang. – Ang tagal sa banyo ni Ate. Ang kupad-kupad kumilos ni Kuya sa salamin. Ang tindi ng kabagalan ni Junior. Samantalang ikaw ay nakaupo habang naghihintay sa kanila. Nasusubukan ang iyong pasensiya. Gusto mong mag-commute na lamang mag-isa ngunit tila walang tricycle na gustong pumansin sa iyo. Dahil mahal mo ang iyong mga kapatid, maghihintay ka sa kanila.

 

Immune ka na. –Tomorrow is just like any other day..” Sanay ka na. Pati ang mga kaklase mo ay sanay na rin sa iyong pagmumukha sa listahan ng mga late. Kaya, what’s new?

 

At ang panghuli, Type mo lang maging late. - Sadyang tinatamad ka lang. Hindi na ito kailangan ng paliwanag.

 

Ang mga bagay na ito ay ang mga pangunahing nagiging dahilan ng ating pagkahuli sa klase. Marahil ay ang lahat ng ito, kung hindi ay iilan sa kanila ay napagdaanan na ninyo. Sa katulad kong hindi na bago sa mga bagay na ito, talagang hindi ko naiwasan ang mapaisip at matamaan. Ag lahat ng ito ay may masama na epekto sa atin, dahil sila ay ang nagiging dahilan kung bakit nga ba tayo nahuhuli sa ating pagpasok sa klase. Ngunit hindi natin dapat isisi sa mga kadahilanang ito ang ating pagka-late. Dapat ay malaman natin sa ating mga sarili na tayo an gumagawa ng ating mga buhay. Bawat gawain ay base sa ating mga tinatayang mga desisyon, at naiimpluwensyahan ang ating mga sarili dahil sa mga ito. Kung kaya’t sa tuwing pagpapasyahan nating gumising nang tanghali at mahuli sa klase, tayo ay nasasanay at nahihikayat gawing muli ito. Dahil iniisip nating kung nakalusot tayo sa unang pagkakataon, tiyak na malulusutan din natin ang pataw na parusa sa mga susunod pang pagkakataon.

 

Nang sinubukan kong manaliksik kung ang tardiness ay isang sakit nga ba, ako ay nabigo. Walang tiyak na impormasyong nakapagpapatunay na ang pagiging huli sa klase ay isang sakit, at maaaring namamana mula pa sa ating kanuno-nunuan. Dahil ang pagiging late ay hindi isang sakit, kundi isang kasanayan. Kung nakagawian na natin sa ating buhay ang maging late, tiyak na madadala natin ito hanggang sa ating paglaki. Ito ay makaaapekto sa ating pagtatrabaho sa hinaharap dahil maaari tayong mapatalsik ng ating mga pinagtatrabahuan kung patuloy tayong mahuhuli at magpapahuli sa pagpasok. Kung kaya marapat lamang na ngayon pa lamang ay subukan na nating magbago. Kahit hindi man agaran at tuluyang pagbabago, ngunit paunti-unti naman.

 

Naniniwala ako na hindi pa naman huli ang lahat. May panahon pa upang magbago. At upang mangyari itong pagbabagong nais natin matamo, kinakailangan munang manggaling ang pag-uudyok sa ating mga sarili. Kailangan nating malaman at maunawaan ang ating responsibilidad at kailangang magkaroon ng disiplina at sistema sa pamumuhay. Kailangan nating maisip na sa bawat pagiging late natin ay nasasayang ang oras na dapat nating pinapahalagaan. At sa bawat oras na ating inaaksaya, maraming tao ang naghihintay sa atin at naaapektuhan sa ating mga ginagawa. Ang pagiging late ay isang katamaran. Nasasabi ko ang lahat ng ito base sa aking mga napagdaanan. Ako man ay nahihiyang magsulat ukol sa usaping ito sapagkat alam kong hindi ako karapatdapat dahil ako mismo ay hindi pa nagbabago. Kinakailangan ko munang mapagtanto sa aking sarili ang pagbabagong nais kong maganap. At sa pagbabagong inaasahan, samahan ninyo ako sa mas pinaaga at mas pinasaya pang buhay ng pagiging maaga.

 

Hanggang sa susunod na araw, tardiness! Paalam!

 

Sanggunian: http://jrocas.com.ph/archives/reasons-youre-late-for-school/

92 Comments

Tue

01

Feb

2011

Saan Ba Ako Lulugar?

ni Geomar P. Zandueta

 

Sa pagtatapos ng ating paglalakbay sa Mataas ng Paaralan, hindi natin maiiwasan ang mapaisip kung anong klaseng buhay ang nakalaan ng Diyos para sa atin sa hinaharap. Kahit ako man ay nagagalak at nasasabik sa pagkakataong ito. Parang hindi na ako makapag-antay.

Simula pa noon ay lagi nang naging katanungan sa atin sa paaralan kung ano ang mga ninanais nating ambisyon sa buhay. Ang paborito at pinaka-pangkaraniwan naman nating isinasagot ay, “Gusto kong maging doktor. Tatanungin mo ba kung bakit? Eh kasi kwan...” Gusto nating makatulong sa mga maysakit, iyon naman ang palagi nating dahilan, kung kaya hindi na ito dapat itinatanong. Ako naman, mapasa-hanggang ngayon, ay hindi pa nakatutok sa aking magiging buhay sa kolehiyo. Kumbaga, hindi ko pa ang aking magiging buhay sa mga panahong iyon. Gayunpaman, kahit hindi ko muna lubos maisip ang wala pa roon, hindi ko mapigilan ang saying aking nadarama. Sa wakas ay matutupad ko na rin ang akin mga pangarap. Ngunit sa kabila ng kasiyahang aking nadarama ay may kalakip na kalungkutan at pag-aalala.

Hindi ko pa kasi lubos malaman kung anung tungkulin ba ang aking gaganapan sa lipunang ito. Ako ba ay ung tipong manggagamot ng maysakit, manghuhuli ng masasamang loob, pumatay ng sunog, manghuli ng mga isda, magtanim ng mga pananim, magtuturo sa mga iliterato, magbenta ng Korean Surplus, magpapasabog ng kung anu-anong kemikal na sangkap sa laboratoryo, magtrabaho sa Unilever, maglalakbay patungo sa buwan, umakyat sa Mount Everest, magpatayo ng sariling mall, mag-artista, maging co-host ng Willing Willie, at kung anu-ano pang mga malalaking pangarap. Alin, alin ba talaga sa mga nabanggit ko ang nakatakda para sa akin?

 Sakit sa ulo ang isipin ang lahat ng iyon. Hindi pa man ako natatapos sa hayskul, hindi pa rin ako papasok sa kolehiyo. Mapaisip man ako sa mga bagay na ito ay hindi ko pa rin mabigyang linaw ang aking magiging buhay sa hinaharap. Talaga ngang napakahirap pag-usapan ang “what is still not there”.

Ang kolehiyo ay ang susi sa ating tagumpay sa buhay. Ito ay nagbubukas ng pinto upang mas makilala natin ang ating mga sarili. Dahil dito, mas nalalaman natin ang ating mga kakayahan at kahinaan. Mas nasusuri natin kung saang aspeto ng buhay ba tayo nangingibabaw. Sa kolehiyo rin natin mas napapalawak pa ang ating kaalaman at kabihasnan sa mga bagay-bagay. Dito natin nakikita ang ating mga potensyal at hilig sa paggawa. Ito ay nagmimistulang tuntong bato natin sa pag-abot ng ating mga pangarap. Malaking pribilehiyo sa kaninuman ang makatuntong ng kolehiyo. Dapat tayong magpasalamat sa Diyos at sa ating mga magulang dahil sa kanilang pagsisikap upang tayo ay makapagtapos.

Kasabay nito, hindi pa siguro natin malaman kung anong paaralan ang dapat nating pasukin. Hindi na nga natin alam kung anong kurso ang dapat kunin, hindi pa talaga natin alam kung saan tayo mag-aaral. Tila tayong mga mag-aaral sa ikaapat na taon ng hayskul ay alanganin pa sa ating mga desisyon sa buhay. Tayo’y mga pawang hilaw pa sa mga pasikot-sikot sa mundo, at kailangan natin ng paggabay ng ating mga magulang. Sa mga entrance test na ating napasa sa ating lugar o mapa-sa iba mang lugar, mas napapalawak ang ating pagpipilian. Kung higit sa isang paaralan ang ating naipasa, mas mainam dahil mas nabubuksan ang ating pag-iisip kung saan ba tayo nararapat. Kung sakaling mas pipiliin nating mag-aral ng kolehiyo sa ibang lugar, may mga magaganda at mga hindi masyadong magandang mga salig na dapat nating malaman upang tayo ay magabayan sa ating pagpili tungo sa tamang paaralan.

Una, kung saka-sakaling nanaisin man nating mag-aral sa ibang lugar, mas maisisiwalat sa atin ang tunay na kahulugan ng realidad. Matututo tayong umasa sa ating mga sarili, at sa ating mga sarili lamang. Magiging independent tayo at mas magkakaroon tayo ng kumpiyansa sa ating mga sarili. Mapapatunayan na natin sa wakas kung ano ba talaga ang mamuhay nang mag-isa, at mararanasan natin kung gaano ba ito kahirap. Matututo tayong harapin ang mga pagsubok ng walang ibang inaasahan kung hindi ang ating mga sarili.

Dahil bago sa ating paningin ang lugar, paaralan, mga pamilihan, siyudad at mga pook, mas malalantad tayo o mas ma-e-expose sa bago. Ito ay mabuti na rin upang magkaroon tayo ng karanasan kung papaano ba mamuhay sa ibang lugar, at hindi maisara ang ating pagpapayaman ng kaalaman sa nakagawiang lugar lamang. Matututo tayong mag-familiarize ng lugar na iba pa sa ating sariling tinitirhan. Mas malaki rin ang oportunidad lalo pa kung sa Maynila ka mag-aaral. Anila, mas medaling makahanap ng trabahong mapapasukan kung ikaw ay magiging graduate ng mga kilalang paaralan nila roon.

Sunod, ang bagong lugar ay mangangahulugan din ng bagong mga kaibigan. Mapapalawak ang iyong circle of friends at mas makakakilala ka ng iba’t-ibang taong may iba’t ibang personalidad. Matututunan mong mag-adjust sa kanilang mga ugali dahil sila ang iyong mga makasasalamuha sa iyong pananatili sa lugar na iyon. Ang mga bagong kaibigan ay nangangahulugan din ng mas masaya at enjoy na samahan. Mas maraming kaibigan, mas masaya.

Ngunit sa kabila nang masasayang dulot ng pag-aaral sa malayo ay may mga di kanais-nais ding mga bagay na mangyayari kung saka-sakaling maisipan nating mag-aral sa malayo. Maaari tayong magkaroon ng homesickness o pangungulila sa ating pamilya at tahanan. Mangungulila tayo sa ating mga nakagawiang lugar, bagay at gawain. Sa simula ay maaari tayong mahirapang mamuhay nang hindi na umaasa masyado sa ating mga magulang. Hindi sa lahat ng pagkakataon ay naroon sila upang bisitahin ka, pakainin ka o alagaan ka. Maaari ring maging problema ang malaking gastusin. Ang iyong titirhan sa ibang lugar ay papatak buwan-buwan o lingo-linggo. Ang iyong kakainin din at mga gastusin sa mga gamit iba pa. At higit sa lahat, ang tuition fee o pambayad sa paaralan. Naku po, tiyak na mas mahal ang natatayang tuition fee kung napakaganda ng paaralang iyong nais pasukan.

Nasa sa atin pa rin ang huling desisyon. Kung nanaisin ba nating mag-aral sa malayo, dapat nating panindigan na atin itong pagbubutihin at hindi sasayangin ang pribilehiyo. Hindi lahat ng mag-aaral ay nabibigyan ng ganitong oportunidad. Hindi rin dapat natin maging basehan ang paaralang papasukan ng ating mga matatalik na kaibigan. Kung hindi mo naman gusto ang paaralan na iyon, bakit mo pa ipagpipilitan ang iyong sarili roon? At tsaka, magkikita-kita pa rin naman kayo ng iyong mga kaibigan. Kung talagang tunay nga kayong magkakaibigan, hindi ninyo malilimutan ang inyong pinagsamahan. Hindi rin dapat tayo maimpluwensyahan ng course na gustong kunin ng iba. Dapat ay nanggagaling ito sa ating mga sarili upang hindi na tayo magsayang ng panahon at pera kung sakaling maisipan nating magpalit ng kurso. Higit sa lahat, kinakailangang aprubado ang lahat ang lahat ng ating desisyon ng ating mga magulang. Humingi tayo ng payo mula sa kanila at huwag silang pilitin ipagaral tayo sa napakamahal na paaralan na hindi naman abot ng kanilang makakaya. Huwag din nating kalimutang pasalamatan ang Diyos.

Kahit ano pa mang course, at saan pa mang paaralan ang atin papasukan sa kolehiyo, nakasalalay pa rin ang ating pagtagumpay sa buhay sa ating pagsisikap sa pag-aaral. Kahit anong paaralan pa yan, kahit gaano pa ka-baba ang tuition, ang importante ay masipag ka, mataas ang iyong marka, mabait kang mag-aaral, at may respeto ka sa kapwa. Ang busilak na loob ang siyang magdadala sa iyo tungo sa kaunlaran. Good Luck!

 

Sanggunian: http://www.exampleessays.com/viewpaper/48641.html

16 Comments

Tue

01

Feb

2011

Walang Mang-aapi, Kung Walang Magpapa-api

ni Raffi Isah

 

Si Phoebe Prince, isang Briton na nag-aaral sa South Hadley High School, US, ay ilang buwan nang inaapi at inaalipusta ng isang grupo ng mga mag-aaral, dahil umano sa alitan niya sa ilang mga babae, patungkol sa kanyang pagkakaroon ng relasyon sa dalawang lalaki sa nasabing paaralan. Noong ika-14 ng Enero, 2010, matapos naman ang isang araw na siya’y inapi at batuhin ng isang lata galing sa isang estudyante habang siya’y naglalakad pauwi, nagpasya si Prince, 15, na bigtiin ang kanyang sarili sa kanilang apartment.”


Kung ipupuna natin nang maayos, marahil ay maiisip natin na napakalungkot ng sinapit ng dalagitang si Phoebe Prince. Biruin mo, kung hindi lamang siya inapi ng kanyang mga kapwa mag-aaral, marahil ay nakapamuhay pa siya nang mas mahaba at mas tahimik. Ang mga insidenteng gaya nito ay dulot ng isang nakaugaliang gawi sa mga paaralan – bullying.

 

Ang bullying o pang-aapi ay isang paraan ng pang-aabuso o pagmamalabis kung saan ito ay kinasasangkutan ng paulit-ulit na pang-aapi at pagmamaltrato ng isang tao o lupon ng tao upang ipahayag na sila ay mas o ang pinakamakapangyarihan laban sa ibang tao o lupon ng tao. Ayon kay Dr. Honey Carandang, isang sikologo, ang konsepto ng pang-aapi ay “power over, rather than power within,” kung saan ang naapi ay napapaniwalang wala siyang kakayahan laban sa nang-aapi. Karaniwang nangyayari ang bullying sa loob ng paaralan, at ang karaniwang target naman nito ay ang mga estudyante mismo. Ang bullying ay maaaring mangyari sa anumang tipo, mapa-pisikal man, verbal o emosyonal.

 

Dalawa sa pangunahing dahilan kung bakit may naaapi ay dahil sa kanilang pisikal na anyo at social status. Nang-aapi ang isang tao dahil sa tingin nila ay hindi angkop sa lipunan ang kanilang inaapi, marahil dahil sa kanilang itsura, pagkilos, lahi, o relihiyon.

 

Ano nga ba ang mga epekto ng pang-aapi sa mga naapi? Tulad ng nangyari kay Prince, ang mga epekto ng pang-aapi ay maaring hindi lamang mabigat ngunit nagbibigay rin ng isipan sa naapi na magpakamatay. Unang-una, nakararamdam ng mga emosyonal na problema ang naaapi, at itong asal ay nagbibigay sa kanya ng kalungkutan, mababang kapalaluan at depresyon. Bilang resulta, naaapektuhan tuloy ang araw-araw niyang gawain, tulad ng kanyang ugali, pag-aaral at pakikitungo sa ibang tao. Ang bullying ay walang hangganan at walang awa. Maaaring mang-api lang nang mang-api ang nang-aapi hanggat gusto niya.

 

Hindi lamang ang naaapi ang nakararanas ng masasamang epekto, kundi pati ang nang-aapi. Habang nasasanay ang nang-aapi na gumawa ng hindi tuwirang mga gawain, madadala niya ang kanyang nakasanayang ugali hanggang paglaki niya. Nawawalan din siya ng pagkakataon na magkaroon ng mga kaibigan sapagkat siya man ay maaaring maging iniwan at pinabayaang mga bata.

 

Marahil ay naiisip natin na tila isang katiting na isyu lamang ang bullying sa mga paaralan. Ngunit, matapos ang ilang naiulat na pagpapakamatay at pati na rin ang mga kasalanang ipinaparatang sa kabataan ngayon, ang problema ng pang-aapi ay napagtutuunan na ng pansin ngayon at dapat lamang na asikasuhin. Isa itong imoral na gawain, at nararapat lamang na atin itong tigilan at pigilan. 

 

http://ph.news.yahoo.com/mb/20110122/tel-the-filipino-child-and-his-sense-of-2bf66ac.html

http://en.wikipedia.org/wiki/Bullying

http://kidshealth.org/teen/your_mind/problems/bullies.html

 

25 Comments

Tue

01

Feb

2011

Libro vs. Handouts

ni Danielle Angela O. Carnacete

 

Minsan ka na bang pumila sa napakahabang linya sa may Photocopying machine dala ang ‘sangkaterbang papel na ipapa-xerox? Minsan ka na bang nainis na tila gusto mo nang pumatay ng tao, kapag nauubusan ng tinta angPhotocopier at hindi na umabot sayo? Minsan ka na bang napikon sa pangongolekta ng class treasurer  niyo, na daig pa ang bumbay, para ipambayad sa mga papel na ipapa-xerox? Minsan na bang gumuho ang mundo mo nang mawala ang Handouts mo? Ito ay iilan lamang bahagi ng buhay estudyante—Handouts.

 

Ngunit, bago tayo dumako sa usapang Handouts, pagusapan muna natin ang ‘libro’. Alam naman nating lahat na ang libro ay isa sa mga pangunahing pangangailangan, hindi lamang ng mga estudyante, kungdi ng buong eskwelahan. May nakatakdang libro para sa bawat asignatura sa bawat taon. Ang libro ay isang napakahalagang instrumento lalo na sa proseso ng pagaaral o sa aspeto ng karunungan. Sa madaling salita, ang libro ay katumbas ng buhay mo, kaya pahalagahan mo ito (sayang din ang mga puno na ginamit ‘noh).

 

 Sa kasalukuyan, hindi na masyadong nabibigyang pansin at halaga ang libro sapagkat may nalalaman na tayong pa-xerox-xerox. Aminin man natin o hindi, mas madali ang buhay kapag may Handouts. Pati ang mga guro ay nakikiuso na rin, gumagamit na rin sila ng Handouts sa pagtuturo. Dahil may bago ng kaibigan ang mga estudyante, si Handouts, nakakalimutan na nila ang dati nilang kaibigan na si Libro. Mas mabait kasi si Handouts, bakit? Kasi...

 

  • Mas madaling magaral sa Handouts dahil nakabalangkas na ang mga importanteng bagay
  • Mas madaling bitbitin kumpara sa makakapal na libro
  • Mas madaling intindihin
  • Mas accurate
  • Mas mura
  • “Tamad-friendly”
  • Hindi na kailangan gumamit ng malalaking bags, folder portfolio lang, ayos na

 

Marami pang rason kung bakit mas mainam gumamit ng Handouts. Ngunit, meron ding hindi magandang naidudulot ang Handouts. Tulad ng…

 

  • KATAMARAN (ehem)
  • Kawalan ng silbi ang mga libro
  • Madaling mawala
  • Madaling maitapon ng hindi sinasadya (baka napagkamalang basura o bagsak na test paper at biglang ihagis sa basurahan)

 

Dahil sa Handouts, nasasayang ang pera ng mga magulang natin sa pagbili ng libro at malalaking bag upang magkasya ang mga librong ibinili. Ngunit dapat din nating isaalang-alang na karamihan ng nakasulat sa Handouts ay galing sa libro. Kaya huwag nating dededmahin ang mga libro.

 

Mga kaibigan, ang totoo’y nasa estudyante lang naman nakasalalay kung paano siya papasa sa mga asignaturang kinukuha niya. Hindi sapat na basehan ang Handouts o Libro dahil mawawalan nang silbi ang mga ito kung hindi naman gagamitin ng estudyante. Kaya sa mga kapwa kong estudyante, magisip-isip na kayo at ayus-ayusin niyo na ang buhay niyo.

 

14 Comments

Tue

01

Feb

2011

Ang Eskwelahan ng Buhay

“We teach our students lots of things. Students who graduate here can solve trigonometric equations, see what’s wrong in a sentence with a single glance, and understand the basic economic principles of a country, but what do we teach them about life?” – Unknown

 

                Bakit sa lahat ng mga eskwelahan na nakita ko, lahat ng mga kurikulum na nabasa ko, wala ni isa ay mayroong asignatura na ukol sa Buhay? Di ba’t ang mga itinuturo sa atin sa eskwelahan ay ang mga kailangan nating mga kasanayan upang matagumpay sa buhay? Imposible bang magkaroon ng asignatura na “Life Education”?

 

                Lahat na itinuturo sa atin, paano makuha ang boltahe ng buong bahay natin at tignan kung tama ang buwis na isinasampa para sa kuryente. Alam na rin natin ang pangalan ng karamihan ng mga mitolohikong diyos at diyosa sa kulturang Griyego. Ngunit kulang pa sa atin ang kaalaman upang mamuhay.

 

                Hindi lahat ng mga mag-aaral mayroong mga magulang na maaari o gustong magturo ukol sa buha; kailangan turuan tayo ng mga guro natin; kailangan tayong turuan ng moralidad, respeto, at iba pa. Kung natutuan tayo ng mga bagay na ito, maaarin hindi kasing lubha ngayon ang katiwalian, pandaraya at kahirapan. Sana ngayon, isa ang Pilipinas sa mga bayang nangunguna sa Timog-Silangang Asya.

 

                Hindi pa huli ang lahat, maaari pa rin maayos ang bagan natin, kailangang mayroon na magsisimulang magturo ukol sa Buhay. Kailangang mayroon magsimulang magtulong sa ating mga estudyante upang maintindihan natin ang buhay. Ngunit saan pang mas mabuting magsimula kundi sa mga paaralan. Hindi kailangan na magkaroon ng mga takdang-aralin sa asignaturang ito, basta tinuturuan tayong mamuhay ng maayos. Di ba’t yun ang layunin ng mga guro?

 

                Sinabi ng manunulat ng piyesang “Ako ay pinararatangan” sa piyesa na walang panahon ang kanyang mga magulang para sa kanya para maintindihan niya ang mundo. Kung saan wala ang mga magulang ng mga estudyante, dapat punan ng mga guro. Dapat sila ang magtuturo sa atin ng pasikot-sikot ng mundo, bago tayo rin ay mapupunta sa lupon at ipararatangan. 

14 Comments

Tue

01

Feb

2011

Isyung Dapat Aksyunan : Edukasyon, Pagyamanin!

ni Charmaine Rose Jean Bayan

 

Madalas sabihin ng ating magulang na ang edukasyon lang daw ang kayamanan na maipapamana nila sa atin kaya puspusan silang nagtratrabaho para tayo’y makapag-aral. Sinasabi rin na ang kabataan daw ay ang pag-asa ng bayan sa magandang kinabukasan ng bansa. Subalit, Paano maisasakatuparan iyon kung madaming isyu ang dapat aregluhin?

 

        May mga isyung dapat pagtuunan ng pansin ng gobyerno. Isa na rito ang kalidad ng edukasyon na ibinibigay ng bawat paaralan, pambuliko man o pribado. Dito mababase natin ang kakayahan na meron ang bawat estudyante at ng kabubuang populasyon.

 

        Sunod ay ang kakayanan na magbayad ng edukasyon. Alam nating lahat na madaming naghihirap sa Pilipinas kasabay pa nito ang walang katapusang pagtaas ng bilihin. Tapos ay tataas pa ang tuition fees. Paano niyan makakayanan ng mga magulang na ipaaral ang kanilang mga anak sa magandang eskwelehan? Nasaan na ang konsiderasyon at pangarap na maiparal ang mga batang ito? Iyan din ang dahilan kung bakit madaming hindi nakakapagtapos na pag-aaral ay dahil sa kaukulangan sa pagtustos ng pag-aaral. Kaya kung minsan, ang mga mismong mga magulang ang sumusuko at nagpapatigil sa kanilang mga anak. Ito ay dahil na rin sa tingin nila’y walang patutunguhan ito at matatagalan pa.

 

        Isa pang isyu na dapat bigyang pansin ay ang pondo ng gobyerno sa edukasyon. Nasaan na nga ba napupunta ang mga buwis na kinokolekta sa mga mamamayan? Tinatalang milyon-milyon na ang nagastos para sa edukasyon. Ngunit, hindi pa ito sapat dahil ang perang ito ay nailaan na sa listahan ng proyetong na mas pinaprioridad ng gobyerno. Sa kasamaang palad, hindi matugunan ang lahat ng pampublikong paaralan sa bansang ito. Kulang tayo sa silid-aralan, gamit at mga guro sapagkat ilan sa kanila’y nag-iibang bansa. Mataas nga ang sweldo ng pampublikong guro pero halos nakakapagod din ang kanilang ginagawa. Bakit at papaano nangyari iyon? Mayroon silang dalawang shifts. Sa bawat klase, meron silang 60-70 na estudyanteng tinuturuan. May mga gamit  din sila na maaring binili o may nagdonate nito. Subalit, hindi ito sapat. Kung minsa’y ginagamit ng mga guro ang kanilang pera para makagawa ng visual aids na makakatulong sa kanilang leksyon. May kanyan-kanyang pakuno o trip ang mga guro kung papaano nila maihahatid o maituturo ang isang paksa sa mga bata.

 

        Mahalaga ang edukasyon para sa ikauunlad ng Pilipinas. Paano? Ito ay sa pamamagitan ng mga grumadweyt at siyang susunod na magpapatakbo ng Pilipinas. Sila ang pag-asa na hindi dapat baliwalain. Kailangan nila ang paggabay. Kaya ang edukasyon ang nararapat nating ibigay at ipalawak. Ito ay nagsisilbing unang hakbang sa naudlot na bagong Pilipinas. Remedyuhan ang problema sa edukasyon. Magsimula ngayon bago mahuli ang lahat.

 

85 Comments

Tue

01

Feb

2011

Maging Responsable Ka

ni Kaye Anne Enriquez

 

            “Peram ballpen. Pengeng papel.  May lapis ka pa? Pa-share ng baon.  May extra calcu ka, yung maganda? Sinong may book? May assignment ka? Pakopya!”

 

            Marahil ay naiinis, nabibingi na o di kaya’y nagbibingi-bingihan na lamang ang iyong mga kaklase sa paulit-ulit mong pagbigkas ng mga katagang iyan araw-araw. Sino nga ba ang hindi maaasar kung pumapasok kang mayroong bagong supply ng papel o ballpen at wala pang isang araw ay mauubos at mawawla na ang mga ito? Pagkalabas pa lamang nito mula sa ilalim ng iyong desk ay makikita mo na napapalibutan ka na ng mga kamay. Sino ang makatitiis na makita ang iyong takdang aralin na pinagpuyatan mong magdamag ay pinagpapasa-pasahan? Sino ang hindi magagambala kung tuwing tahimik kang sumasagot sa pagsusulit ay binabatuhan ka ng mga papel  sa iyong likod o kung may sumisipa sa iyong upuan at humihingi ng mga sagot sa mga tanong na iyong pinag-aralan at pinag-isipang mabuti.

            Iyan, Iyan ang tawag sa mga estudyanteng iresponsable; mga estudyanteng imbes na mag-aral sa gabi ay naglalaro, nagffacebook, nagtetext at gumigimik lamang kasama ang mga barkada at sa susunod na araw ay umaasa na lamang sa iba upang bigyan siya ng mga maisasagot sa mga pagsusulit at mga aktibidades na ibinibigay ng mga guro; mga mag-aaral na sa halip na pagtuunan ng pansin ang kanilang pag-aaral ay mas pinahahalagahan pa ang kanilang mga social life at imahe sa ibang tao; mga estudyanteng imbes na makinig sa leksyon ay mas pinili pang matulog na lamang sa klase o di kaya’y mga estudyanteng pati ba naman sa maliliit na mga bagay tulad ng pagdadala lamang ng libro at materyales na kakailanganin ay hindi pa magawa.

 

            Hindi habang buhay ay maaari mong sandalan ang iyong mga kaklase. Mali ang umasa ka na lamang sa kanila sa lahat ng oras. Hindi nila responsibilidad ang bigyan ka ng sagot o bolpen o papel araw-araw. Sa paglipas ng panahon, mawawala at mawawala rin sila sa iyong tabi at kung mangyayari na iyon, papaano mo haharapin ang buhay kung sanay kang nariyan sila? Papaano ka aasenso? Hahayaan mo bang ang pagiging iresponsable mo ang makasisira sa iyo? Kailangan mong matutong tumayo sa sarili mong mga paa; maging responsable ka.

 

79 Comments

Tue

01

Feb

2011

Senioritis: Sakit nga ba?

ni Jasper Mikko Q. Rojas

 

Tila hindi pamilyar sa atin bokabularya ang salitang Senioritis. At hindi rin natin alam kung ano ito. Ngunit maniwala man kayo o hindi, nararanasan na natin itong tinatawag nilang Senioritis. Ang Senioritis ay isang pinsalang sakit na ang laging tinatamaan ay yung mga estudyante na nasa ika-apat na taon (hayskul). Kabilang sa sintomas nito ay ang pagiging tamad, ang paggamit ng mga lumang athletic shirts at short. Kabilang rin dito ay ang kakulangan sa pag-aaral, at paulit-ulit ng pagliban sa klase. Ang tanging kilalang lunas sa sakit na ito ay ang graduation.

 

Ngunit paano ba natin maiiwasan ang pagkakaroon nitong senioritis?

 

Una, kailangang manatili sa itaas ng iyong trabaho at pumunta sa klase. Ang sinasabi nito ay kahit ano pa ang mga plano natin pagkatapos natinggraduation ay kailangan natin magpokus sa kasalukuyan. Kailangan pataasaan natin an gating mga grado sa pamamagitan ng pagpunta sa paaralan. Kung meron tayong hindi naiintindihan sa isang bagay o sa leksyon na itinuturo sa atin wag tayong magatubiling magtanung sa guro. Huwag tayo maging tamad!

 

Ikalawa, gumawa ng gantimpala para sa iyong sarili. Halimbawa, kung matatapos ko ang aking ang aking mga araling-bahay ngayon ay maaari akong manuod ng telebisyon. O kaya, kung matapos ko ang proyektong ito sa medaling panahon ay magkakaroon ako ng  mas maraming oras upang  gawin ang ibang libangan ko. Huwag mag-procrastinate!

 

Ikatlo, lumikha ng iskedyul. Ito may maitutulong sa’yo sa pamamahala ng iyong oras at nagsisilbing importanteng bagay upang hindi mo makalimutan ang mga mahahalagang petsa at takdang-aralin na dapat isumete. Charts and tables can keep everything under control!


Ikaapat, kumuha ng maraming tulog. Ang pagpapahinga ay makakatulong sa’yo na mapanatiling nakatutok sa iyong pag-aaral at hindi maramdaman ang pagiging isang tamad.

 

At ang pang huli o ikalima, kailangan maging aktibo. Sumali sa mga aktibidades ng paaralan at magkipagsaya sa mga kaibigan. Kung sa bagay, ito na ang iyong huling kataga sa mataas na paaralan.

 

Ito ay iilan lamang mga lunas sa nakakahawang sakit na Senioritis. Ngunit ang lagi natin tatandaan ay wala sinong makakahadlang sa atin upang abutin ang ating mga pangarap o kaya ang grumaduate sa hayskul kahit na ang pagkakaroon ng Senioritis. 

 

Sources: http://www.roanoke.com/theedge/stories/wb/199710

 

61 Comments

Tue

01

Feb

2011

Sino ang dapat sisihin?

photo credit: google.com
photo credit: google.com

ni Jan Michelle R. Cuevas


Ang sistema ng pagtuturo ng guro ay madalas na reklamo ng mga estudyante. Malimit itong naririnig pagkatapos ng mga pagsusulit, lalo na kapag ang isang estudyante ay bumagsak. Ngunit sino ba ang nararapat na sisihin, ang mag-aaral o ang guro?


Ano ang pangunahing layunin kung bakit pumapasok ang mga mag-aaral sa eskwela? Hindi ba mag-aral upang magkaroon ng magandang kinabukasan? Ngunit bakit mas inaatupag pa nila ang pagbabarkada at pagbuo ng reputasyon? Bakit mas binibigyang halaga pa nila ang mga bagay-bagay na hindi naman kasing-importante ng kanilang edukasyon?

 

Hindi naman masamang gawin ang mga ninanais, ngunit kailangan nating malaman ang mga kahihinatnan ng ating mga kilos.

 

          Ang pangunahing dahilan  kung bakit hidni nakakapasa ang isang estudyante ay ang kawalan ng disiplina. Dahil sa katamaran ay ipinagpapaliban muna ang paggawa ng kanilang mga takdang-aralin at mga proyekto. Kadalasan, kumikilos lamang kapag malapit na ang dedlayn kung kaya’t  ay hindi na nila ito napapasa. Hindi nila pinakikinggan o binibigyan- pansin ang kanilang mga leksiyon. At higit sa lahat, ayaw nilang mag-aral. 

 

          Ngunit, hindi sa lahat ng oras ay ang estudyante ang dapat sisihin sa pagbagsak. Paminsan ay may pagkukulang rin ang mga guro.

 

          Alalahanin natin na lahat tayo ay nakakaranas ng katamaran, hindi lang ang mga estudyante. Ang mga guro ay hindi naliliban dito. Dulot ng katamaran ay pinapabayaan na lamang ng guro ang klase. Imbes na siguraduhin niyang may nalalaman ang kanyang mga mag-aaral ay pinapabayaan niya na lang ang mga ito na gawin ang kanilang gusto habang siya’y nagleleksiyon. Hindi ibig sabihin na nagsasalita siya sa harapan ay nagtuturo na siya. Isa sa mga responsibilidad ng mga guro ay ang siguraduhin na siya’y naiintindihan ng kanyang mga estudyante. Responsibilidad rin niya na kunin ang atensyon ng kanyang mag-aaral. Ang sabi nga, ang pagbagsak ng mga mag-aaral ay ang pagkabigo ng guro.

 

          Ibabalik ko ang aking tanong. Sino ba ang nararapat na sisihin, ang mag-aaral o ang guro? Sa palagay ko, ang dapat sisihin ay ang mag-aaral. May pagkukulang nga ang mga guro ngunit hindi ito sapat na dahilan upang magdulot ng pagbagsak ng grado ng isang estudyante. Maraming paraan para punan ang pagkukulang ng guro. Pwede namang kusang aralin ng estudyante ang leksiyon upang mas maunawaan niya ito. Maari rin siyang magpatulong sa kanyang mga kaklase o sa ibang mga guro. 

 

          Dapat natin tandaan na bawat isa ay may pananagutan sa magiging bunga ng kanyang ikinikilos. Kaya ang sarili ang dapat sisihin kung ang siya man ay bumagsak sa klase. 

 

57 Comments

Tue

01

Feb

2011

Edukasyon: Grado lamang ba ang basehan?

photo credit: google.com
photo credit: google.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ni Jillian P. Zabala

 

Nag-aaral ka 24/7. Halos lahat na ng ideya ay nasa loob na ng iyong utak. Ginagawa mo ang lahat ng pinapagawa ng guro. Sa huli, makikita mo ang bunga ng iyong pagsusumikap. Nakuha mo ang gradong inaasam-asam. Subalit, ito lamang ba ang pakay natin kaya tayo pumapasok sa paaralan?

 

Madalas pumapasok tayo sa paaralan upang makamit natin ang gradong pinapangarap. Nagsusumikap tayo para maabot ang pinakamataas na katayuan sa klase. Nakakalungkot isipin na ito na ang nagiging paniniwala ng maraming mag-aaral. Matapos mapag-aralan ang isang paksa at makakuha ng grado, kinakalimutan na lamang ng mga mag-aaral ang kanilang natutunan. Hindi na sinasaisip ang kahalagahan ng kaalaman at ang mga umaambag dito.

 

Isang masamang epekto ng pagiging masyadong pokus sa pagkakaroon ng mataas na grado ay pagkakabisado. May mga panahon na kinakabisado na lamang natin ang paksa sa pag-aaral sa halip na intindihin ito. Dahil nakikita natin na mabisa itong paraan upang makakuha ng mataas na grado, ito na rin ang madalas nating ginagawa. At pagkatapos ng pagtatasa ay kinakalimutan na nating ang ating napag-aralan. Pagdating sa malaking litrato ng buhay, nakakalimutan na rin natin ang siyang dapat nating gawin.

 

Marahil din ay masyado tayong nagiging makasarili. Hindi na natin napapansin na may natatapakan na tayong mga tao. Sa sobrang paloob natin sa ating sariling kapakanan, nakakalimutan na natin ang pagiging makatao.

 

Ano nga ba ang batayan ng isang mabuting mag-aaral at ideal na paaralan? Totoo naman na ang pagkakaroon ng mataas na grado ay masayang makamtan. Ito ay gawa ng pagsisikap at tiyaga ng mag-aaral. Lahat ng mga propesor ay sumang-ayon gayunpaman, na ang grado ay nagbibigay ng impormasyon sa kung gaano kahusay ang mga mag-aaral ay pag-aaral (Erickson at Strommer, 1991). Subalit kailangan nating malaman na may mas mahalaga pa kaysa sa pangakademikong pamantasan.

 

Isang pananaliksik ang ginawa ukol sa pananaw ng mga magulang sa isang ideal na paaralan. Ayon dito, mabuting disiplina, regular na komunikasyon sa mga magulang at isang masistemang silid-aklatan ay higit na mahalaga kaysa sa pangakademikong pamantayan.

 

Halos lahat ng mga magulang ang nagpahayag na mabuting asal at pag-uugali ang mga mahahalagang aral na dapat ituro ng mga paaralan. Kung hahambingin, 63% lamang ng mga magulang ang nagsabi na ang resulta ng magandang pangkalahatang akademiko ang pinakabatayan upang tukuyin ang isang mabisang paaralan. Natagpuan na karamihan sa mga magulang ang gustong maging dalubhasa ang kanilang mga anak kaakibat ng mga batang may malawak ng kakayahan, kultura, at karanasan. (Hill, 2009)

 

Ang pagkakaroon rin ng makabuluhan relasyon ay mahalagang pagtutunan. Ang mga taong nakikilala natin ay may potensyal na maging panghambangbuhay na kaibigan natin. Ito rin ay nakakatulong magkaroon ng iba’t ibang sagi ng koneksyon. Itong koneksyon ay makakatulong sa ating maghanap ng trabaho para sa hinaharap. (Jimenez, 2009)

 

Ilan lamang ito sa malaking ideya at tanong ng lipunan.  Siyempre, ang pagkakaroon ng mataas na grado, mabuting pag-uugali at maraming kaibigan ay siya pa ring ideal na mag-aaral. Gayunman, alam rin naman natin na kaunti at malayo ang pagkakaroon ng ganitong ugali. Hindi lamang grado ang basehan ang katalinuhan ng tao. Nandyan rin ang kanyang kakayahang humarap sa anumang pagsubok na kanyang ikahaharap.

 

Kailangan nating alalahanin na sa tunay na mundo, ang pagkakaroon ng malinis na puso at hangaring tumulong sa kapwa ang siya batayan ng pagiging tao. Ang pinakamahalagang matututunan natin sa paaralan ay ang mga mabuting asal at tamang pag-uugali. Ang paaralan ay isa lamang instrumento upang hubugin tayong maging mabuti at tapat na tao. Higit pa sa grado, ito ang mga pinakakailangan natin para sa hinaharap at sa buhay natin. Sumisilbi itong mga gabay at daan upang malampasan pa ang anumang pagsubok. Ngunit, huwag rin tayo makalimot na buksan ang ating mga aklat kahit paminsan-minsan lamang. 

 

____________

Sanggunian:

Jimenez, Ammie, "Students Should Focus On More Than Good Grades." (Feb 24, 2009), http://star.txstate.edu/node/133

"Do students learn less when they focus on getting good grades?," http://answers.yahoo.com/question/index?qid=20101024120848AA6jOj7

Hill, Amelie, "Manners matter more than grades, say parents," http://www.guardian.co.uk/education/2009/mar/22/schools-pupil-behaviour-prospect

 

 

55 Comments

Tue

01

Feb

2011

Mga Bagay-Bagay sa Hayskul

source: Colombiere Bears' album
source: Colombiere Bears' album

ni Frederick John G. Catadman

 

Hayskul. Nandyan na yan lahat eh. Parang iyang isang putahe na kumpleto sa mga rekado. Parang iyang isang malaking kahon ng krayola na ang mga pangala'y ni hindi mo pa naririnig sa buong buhay mo. Para kang pumasok niyan sa isang department store na nagbebenta ng kahit ano mula sa tsinelas, telebisyon, lapis, yosi, diaper ng sanggol, diaper ng matanda, DVD ng paborito mong teleserye at kung anu-ano pang anik-anik. Ganyan ko ilarawan ang buhay sa hayskul, isang napakulay at napakasayang mundo.

Magbibigay ako ng ilang hinding-hindi mo maiiwasan sa hayskul (ang iba lang naman) :

  • mga freshmen na tila hindi na fresh pag sapit ng alas kwatro dahil ambabaho at andudungis mula sa mga laro, mapapaisip ka tuloy kung nasa hayskul ka nga ba o nasa elementarya
  • mga nagdadala ng gitara araw-araw. tila araw-araw din silang may konsyerto
  • klasmeyt mo na grabe sa pagbirit tuwing walang klase. yung tipong kakanta pa ng papikit para lang maabot ang mga nota
  • andyan siyempre yung mga guro na walang patawad sa pagbigay ng mga takdang aralin at mga gawain ngunit di naman kinaklaro ang kani-kanilang mga tuntunin
  • yung klasmeyt mong tulog nang tulog na parang mas mahaba pa ang oras sa pagtulog kaysa pakikinig sa guro
  • yung guro mong hanep magbiro sa klase, sa sobrang deep ng mga biro ay hindi kayo matatawa
  • yung mag-aaral sa kabilang silid na sigaw nang sigaw
  • bagol gam sa ilalim ng mesa
  • bagol gam sa ilalim ng upuan
  • bagol gam sa door knob
  • bagol gam sa may gripo
  • mahilig ata sa bagol gam ang buong paaralan
  • yung pagkain sa cafeteria na tila adik na adik ang lahat, may sikretong dasal sigurong kasama dun
  • klasmeyt mong hingi nang hingi ng papel (wanfort, wanhul, wanhaf)
  • klasmeyt mong sagana sa papel
  • klasmeyt mong text nang text
  • mga outsider na labas masok sa paaralan (saan na ang mga binabayad sasecurity measures?)
  • mga takdang araling wala naman talagang kabuluhan sa buhay. parang wala lang, binigay lang
  • mga bayarin na nakakabutas ng bulsa
  • yung proyekto sa Technical and Livelihood Education na ayaw paniwalaan ng mga klasmeyt mong ikaw ang gumawa
  • mga bolpen na pakalat-kalat
  • mga bolpen na tila mas mahal pa sa tuition mo
  • yung locker mong walang laman pero punung-puno pagdating ng isang araw bago ang exams
  • mga parents' consent sa bag mong nabubulok na
  • kaibigan mong lagi mong iniiyakan
  • kaibigan mong lagi mong inaasar
  • kaibigan mong lagi kang inaasar
  • kaibigan mong kung tumawa ay wala nang bukas, todo sa halakhak
  • mga hairstyle na pauso
  • mga pumipilit gayahin ang usong hairstyle. bahala nang magmukhangyagit
  • klasmeyt mong nagbebenta ng kahit ano
  • guro mong hayop kung magbigay ng pagsusulit. tipong right minus wrong minus everything
  • suntukan
  • sabunutan
  • sapakan
  • sampalan
  • saksakan (biro lang)
  • klasmeyt mong dami nang utang, lahat na inutangan.
  • mga birong umaabot sa suntukan na umaabot sa guidance
  • mga pausong ekspresyon tulad ng char!, ta*, imba, inae, "sana walang klase", huhu, atbp.
  • iyakan sa mga recollection

Lahat ng ito ay ilan lamang sa mga bagay na nagpapadagdag ng kakulitan sa hayskul. Ito yung mga bagay na akala mo wala lang ngunit paglabas mo, paggraduate mo, ay hahanap-hanapin mo. Ang mga bagay na ito ay hinding hindi natin dapat kalimutan. Mga simpleng bagay man ngunit ito yung mga bagay na tumutulong na humulma sa ating katauhan sa hayskul. Ikaw? Anu-anong bagay ang hindi mo kayang kalimutan sa buhay hayskul mo?

 

48 Comments

Tue

01

Feb

2011

Mga Pulang Marka, Uso Na! Bakit kaya?

photo credit: google.com
photo credit: google.com

ni Paula Gail I. Torres

 

Sa hayskul ko unang naranasan ang hindi pagbabalik-aral sa tuwing inaanunsyo ng guro na may mahabang pagsusulit sa makalawa. Sa hayskul ko unang naranasan ang maligaw sa diskusyon. Sa hayskul ko unang naranasan ang magkaroon ng mga mababang marka. Sa hayskul ko tuluyang naranasan ang bumagsak. Kung tutuusin ay sa hayskul natin napagdaanan ang mga, kumbagang, “first time.” Minsan, nakakabawi tayo. Minsan naman, hindi na. Sa lahat ng aking mga nabanggit at pati na rin ang mga hindi ko nabanggit, isang paksa lamang ang ibabahagi ko sa inyo—ang patuloy na pagbagsak ng mga mag-aaral sa loob ng silid-aralan.

 

Ito ba ay pagdududa ng katalinuhan o kakayahan ng isang tao? O baka naman nakukuha ito sa sipag at tiyaga? Sinsubok ba nito ang kakayahang pagtuturo ng mga maestro natin sa paaralan? Ito ba ay isang suliraning dulot ng katamaran? Ano nga ba talaga ang dahilan ng pagbagsak ng mga estudyante? Base sa aking pagsisiyasat, tatlo ang aking napiling mga dahilan kung bakit bumabagsak ang mga mag-aaral: kakulangan sa preparasyon, kawalan ng gana at katamaran.

 

Ang tagumpay sa paaralan ay hindi nakakamit sa pawang katalinuhan lamang. Ano ang gamit ng isang magaling na isip kung hindi natin ito ipalalago? Tandaan, sa patuloy na pagdami ng ating mga nakakalap na impormasyon, mas lalo lamang natin idinidiin ang katotohanang isang maliit na bahagi lamang iyon ng isang malawak na mundo ng kaalaman. Kailanman ay hindi naging sapat ang sapat. Iyan ay nasa kalikasan na natin bilang tao. Ayon kay Edna Wells Handy, hindi sapat ang katalinuhan upang makapasa sa isang pagsusulit. Ang katalinuhan, kapag ipinares sa sipag at tiyaga, ay maaaring makapagdulot ng mga dakilang bagay. Hindi dapat mawalan ng saysay ang pag-aaral at pagbabalik-aral dahil dito tayo tunay na natututo.

 

Eh kasi naman ‘yong guro naming sa asignaturang iyan, hindi marunong magturo! ‘Ayan tuloy, panay ang bagsak ko sa mga pagsusulit niya. Nakakawala ng gana!”

 

-Hindi na ito bago sa aking pandinig. Sa tuwing nakakarinig ako ng mga ganyang klaseng opinion, hindi ko napipigilang mag-isip. Ang paglagpak nga ba ng mga estudyante sa isang asignatura ay resulta ng paglagpak din ng guro sa kanyang tungkulin na magbahagi ng kaalaman? Maniwala kayo kapag sabihin kong may katwiran ang aking sinasabi. Tayo’y pumasok sa hayskul upang matuto, eh, paano kung ang pamamaraan natin upang matuto ay alanganin? Iyan ba ay kasalanan nating mga mag-aaral kung nawawalan tayo ng pagganyak dahil sa mga guro? Ngunit napatigil ako sa tanong na iyan. Oo, ito nga ay may katwiran ngunit dapat ba na sisihin natin ang ating mga guro? Hindi rin. Kung tila’y wala tayong naiintindihan tungkol sa isang paksa, kung tila’y hindi natin nakikita ang layunin ng paggawa ng takdang-aralin na ito, nasa posisyon nga ba talaga tayo upang magduda? Tunay na tayo ay mga musmos pa lamang sa mundong ito, mas nakakaunawa na ang ating mga guro sa mga pasikut-sikot nito. Minsan, hindi na nating kailangang magtanong. Naniniwala akong alam nila kung ano ang nakabubuti para sa atin at handa akong panindigan iyon. Malay mo, magagamit natin ang mga natutunan natin mula sa kanila, maging paraan man ito ng pagtalangguhit ng isang quadratic equation o paraan ng pagbenta ng sari-saring bagay. Sa ayaw natin o sa gusto, pakay lamang nila ang pagandahin ang ating kinabukasan at sinong estudyante naman ang aayaw dyan?

 

Nakasaad sa isang online blog na isinulat ni Kristy Acevedo na isang rason kung bakit bumabagsak ang mga bata sa klase ay dahil sa katamaraan sa pag-aaral. Sinasabi niya roon na nawawalan na ng ganang mag-aral ang mga estudyante dahil sa bawat taon na lumilipas, lalong humihirap ang mga leksyon hanggang umabot sa punto na hindi na nakakayanan ng mga mag-aaral. Kaya, katamaran nga ba ang sangkot sa krimeng ito? Maaaring oo, maaaring hindi. Subalit tiyak ako na ang katamaran ay walang naitutulong sa pagtatapos ng pag-aaral. Minsan ay naging tamad na rin ako, ‘yong tipong wala nang gana magsumite ng mga kinakailangan dahil iniisip ko na maliit lang naman itong porsyento ng kabuuang grado. Masasayang lang oras ko, hindi ba? Minsan naisipan ko na ring sumuko at magtamad-tamaran na lamang. Ngunit alam kong hindi ito mabuting asal ng isang estudyante ng Ateneo. Dito tayo natutong maging responsableng mga bata. Sa Ateneo tayo natutong magsikap para sa kahusayan. Halimbawa, nahihirapan ka sa isang paksa sa klase, hindi lamang tayo basta-bastang tinuruang sumuko, tinuruan tayong sumikap at gawin iyon nang may kahusayan. Ito’y isang pag-e-ensayo sa kung anuman ang itatapon ng kinabukasan sa atin. Para naman, kahit kaunti lamang, mabigyan tayo ng ideya sa mga posibleng maisasampal ng buhay sa atin.

 

Kung may natutunan man ako sa pagkatanggap ko ng mga pulang marka, ito ay ang tapang at lakas na bumangon muli. Sa bawat mababang grado na isinampal sa akin, alam kong hindi ito ang magtatakda sa aking tunay na pagkatao. Ang grado ay grado. Kahit kailan ay hindi ito maaaring maging rason ng pagkasira ng ating mga buhay bilang estudyante.

 

Kaya ano nga ba ang tunay nakapagdudulot ng mga pulang marka natin? Ang pagsuko at pagkawala ng tiwala sa ating mga sarili. Kaya natin ‘to. Ako. Sila. Ikaw. Ikaw ang tanging makahahadlang sa pagkamit mo ng matamis at inaasam-asam na tagumpay.

 

 

Sanggunian:

73 Comments

Tue

01

Feb

2011

Mga epekto ng pakikipag-relasyon sa pag-aaral

photo credit: google.com
photo credit: google.com

ni Chad Lester M. Hongco

 

Ang pagkakaroon ng relasyon ng isang estudyante ay may nakabitin na epekto sa pag-aaral. Minsan kung ang kabataan ay masyadong nalululong sa pag-ibig nakakalimutan na nilang mag-aral ng mabuti o minsan nakakalimutan na talaga nila ang pag-aaral. Nawawalan na sila ng oras sa kanilang pag-aaral dahil ginugugol ang sarili sa kanilang karelasyon.

 

Dahil sa pagkakaroon ng karelasyon, madami tayong makukuhang epekto lalong lalo na sa pag-aaral. Isa na rito ay ang kanilang mga pera at baon, nauubos lamang sa kakadate sa kanilang karelasyon sapagkat ‘yan ang dahilan kung bakit nagiging hadlang ang isang relasyon sa pag-aaral.

 

Ang pagkakaroon ng karelasyon habang ikaw ay nag-aaral ay nakakabuti din. Kung minsan, ikaw ay nagkakaroon ng inspirasyon tungo sa pag-aaral, dahil dito nagagawa mo ng husto ang pag-aaral. Kung ang karelasyon mo ay masipag mag-aral, tiyak na ikaw ay sisipag rin sa pag-aaral. Hindi naman sa lahat ng oras ang isang karelasyon ay nakakasama sa pag-aaral, sila din ang nagbibigay ng inspirasyon at determinasyon sa isang estudyante na galingan sa kanilang pag-aaral. Nakakatulong din ang isang relasyon sa paraan na maibigay natin ang ating sarili ng motibo na maipabuti ang pag-aaral.

 

Ang pagkakaroon ng isang relasyon o wala habang ikaw ay nag-aaral ay hindi naman gaano nakakaapekto sa pag-aaral, depende na ito sa estudyante kung paano niya pahalagahan ang kaniyang pag-aaral , may karelasyon man o wala. Ang importante ay mabalanse ang oras ng pag-aaral sa iba pang gawain. Basta kaakibat lang ang pagiging determinado at masunurin sa pag-aaral ang isang estudyante, tiyak na wala siyang problema sa pag-aaral kahit na may karelasyon.


18 Comments

Tue

01

Feb

2011

Proyektong pampaaralan: Kailangan nga ba?

ni Camille Angelica Mendoza

 

Ang proyekto para sa mga kursong ini-aalok ng paaralan ay katumbas ng limang  bahagdan (5%) o higit pa ng ating class standing. Ang proyekto para sa bawat kurso sa hayskul ay karaniwang ibinibigay sa huling linggo ng markahan. Madalas, sabay sabay pa ito ibinibigay.

 

Hindi pa ba sapat ang mga takdang-aralin, seat works, mga pagsusulit, at markahang pagsusulit para sa pag-aaral ng mga estudyante? Ang tanong na gaya nito ang itinatanong ng mga estudyante sa isa’t isa. Hindi maiiwasan na madalas naitatanong ang kahalagahan ng mga proyekto sa pag-aaral ng mga estudyante. Ito ay dahil na rin sa bigat ng mga dugtong dugtong na mga pangangailangang gawain o requirements  na ibinibigay ng mga guro para sa kanilang mga itinuturong kurso.

 

Ngunit, kapaki-pakinabang nga ba ang pagbibigay ng mga proyekto sa mga estudyante? O ito ba ay pabigat lamang para sa kanila?

 

Ayon sa isang blog site, may mga mabubuti at masasamang epekto ang mga proyektong pampaaralan. Una, ang pagbibigay ng proyekto sa mga mag-aaral ay maaring magbigay ng oportunidad sa mga estudyante na bumawi sa mga grado nila sa kanilang class standing.1 Sa madaling sabi, pambawi ng mga mag-aaral ang kanilang proyekto kung sakaling mababa ang kanilang mga grado sa kanilang mga pagsusulit. Pangalawa, ang pagkamapanlikhain, talento at katalinuhan ng mga estudyante ay  napapayaman.Sa pamamagitan ng pagbibigay ng mga role play, radio drama, mga sulatin, at marami pang iba, nahahasa ng mga estudyante ang kanilang galing, pagkamapanlikhain at talino. Pangatlo, natututunan ng mga estudyante na magkaisa sa kanilang mga kaklase para magawa ang isang proyektong pampaaaralan.

 

Ngunit, may mga hindi kanais-nais na epekto ang paggawa ng mga proyektong pampaaralan. Una, hindi lahat ng miyembro ng isang grupo ay tumutulong para sa proyekto nila. May mga ilan pang pera na lamang ang ibinabahagi para sa kanilang proyekto. Pangalawa, marami nang kailangang gawin ang mga estudyante. Kailangan pa nilang mag-aral sa lahat ng mga kursong inihahandog ng paaralan sa kanila, may mga takdang aralin pa silang kailangang tapusin, at may mga seatworks pa silang sasagutin. Pangalawa, ang limang bahagdan o 5% na grado galing sa proyekto ay maaring hati-hatiin sa iba pang kategorya ng class standing gaya ng seatworks, takdang aralin,recitation at mga pagsusulit. Maaari namang magkaroon ng grado para saclass standing ng mga estudyante kahit wala na ang kategorya ng mga proyekto. Pangatlo, hindi maiiwasang gumastos ang mga estudyante para sa kanilang mga proyekto. Kailangan nilang bumili ng cartolina, krayola, mga pandikit at marami pang iba. May mga ibang proyekto rin na nangangailangan ng malaking pondo para maging maganda ang kinalalabasan nito. Isang halimbawa ay ang Greek Fest kung saan kailangang magpatahi ng mga damit o kostyum, kailangang gumawa ng mga props at marami pang iba. Pang-apat, kailangan ng mga estudyante ng mahabang panahon para sa kanilang mga proyekto. Hindi maiiwasan na gagabihin sila sa bahay ng kanilang kaklase o sa paaralan. Hindi rin maiiwasan na mapapabayaan nila ang iba nilang kurso sa hayskul.

 

Para sa iyo, kapaki-pakinabang nga ba ang pagbibigay ng mga proyekto sa mga mag-aaral, o hindi?

____________________

                1  “The Importance of Projects”  taken from www. justcallmemsfrizzle.wordpress.com on January 31, 2011.

                2  Paula Bello, “Our Project on Values: Advantages and Disadvantages”. Taken from www.teachingenglish.org.uk on January 31, 2011

 

29 Comments

Tue

01

Feb

2011

Hanggang Saan nga ba ang Pagkakaibigan?

Ni John Xyrious Q. Dela Cruz

 

          Ang buhay sa loob ng silid-aralan ay sadyang nakalulungkot kapag wala kang mga kaibigan. Ang mga kaibigang ito ay maaring maging iyong kaklase o kapwa mag-aaral sa kabilang silid-aralan. Ang pagkakaroon ng mga kaibigan ang siyang nagdadala sa iyo ng saya, ngiti at walang humpay na halakhak. Maituturing mong katuwang sa iyong mga problema at kapighatian ang iyong mga kaibigan.

 

          Ang isang tunay na kaibigan nga raw ay inaasahang nagbibigay o di kaya’y nag-aalok ng tulong kung ikaw ay may mga pangangailangan. May mga oras na nakukulangan ka ng pera pambili mo ng iyong baon, nawawalan ng lapis o di naman kaya ay bolpen, ngunit nariyan ang iyong mga kaibigan upang pahiramin ko o tulungan kang humanap ng paraan para malutas mo kung ano mang problema ang kinakaharap mo. Ang tanong ko sa inyo, lalung lalo na sa mga mag-aaral na kung saan malaki ang tiwalang ibinibigay sa mga kaibigan, hanggang saan nga ba ang inyong pagkakaibigan?

 

          Hindi natin makakaila na laganap sa loob o sa labas man ng silid-aralan ang kultura ng pangongopya o cheating. Alam naman nating lahat na ang pangongopya ay isang uri ng tinatawag na academic dishonesty, at ang mahuhuling gumagawa nito ay masususpindi sa kanyang pag-aaral o di naman kaya’y tuluyan nang mapatalsik sa paaralang kanyang pinapasukan. Hindi na bago sa ating mga kabataan ngayon ang pagkakaroon ng ganitong uri ng kultura. Hindi man natin aminin ay sadyang hindi natin maiiwasan na mangopya o magpakopya ng ating mga sagot sa mga pagsusulit, mga takdang-aralin at mga proyekto lalung lalo na kapag ang isang kaibigan o matalik na kaibigan ang kasangkot ditto.

 

          Dapat nating tandaan, na ang tunay na pagkakaibigan ay kalian man hindi nakikibahagi sa mga maling kultura at mga gawain, sa loob o sa labas man ng silid-aralan. Ang isang tunay na kaibigan ay handing mag-alok ng tulong ngunit alam din kung hanggang saan ang kanyang hangganan o limitasyon sa paghahandog ng tulong. Hindi natin dapat masamain o ikagalit kung hindi man tayo pinakopya ng isang kaibigan, mas dapat pa tayong matuwa dahil una sa lahat, tayo ay hinhandugan ng leksyon kung saan kailangan nating magsumikap sa ating pag-aaral at panghuli, alam natin na ang taong iyon ay isang tunay na kaibigan.

 

Huwag nating ipasok ang kultura ng pangongopya sa ating pagkakaibigan, sapagkat alam natin na ito ay likas na masama. Hayaan natin na ang ating pagkakaibigan ang mag-udyok sa atin upang maging mas responsible at masikap na mag-aaral. Alam kong ang bagay na ito ay napakadaling sabihin ngunit mahirap gawin. Hindi ako nagmamalinis, sapagkat inaamin kong, ako man ay nakagawa na ng ganitong bagay. Ang nais ko lamang ipaabot sa inyo, mga kapwa ko mag-aaral ay ang matuto at malaman kung hanggang saan lang dapat lumugar ang pagkakaibigan. Isang bagay na mukhang napakahirap gawin, ngunit hindi ninyo malalaman hangga’t hindi ninyo nasusubukan.

 

Sanggunian:

 

34 Comments

Tue

01

Feb

2011

Ang Handaan

ni Van Cleef Ramos

 

Sa isang salu-salo, may iba’t-ibang lasa ang mga pagkain: may matatamis, may maanghang, may maasim at maalat at minsan, may mapait. Mayroon ding mga putaheng akala mo’y matamis at yun pala, ay mapait. Minsan nama’y kung ano ang masarap para sa isang bisita ay maaring hindi masarap para sa iba. Ang hayskul ay tulad ng isang salu-salo. Ang mga mag-aaral ay nakakatikim ng iba’t-ibang mga “lasa” sa kanilang pang araw-araw na pamumuhay. May matatamis na pagtatagumpay, mga maaanghang na pagtutunggali, maaasim na biruan at mapait na pagkakabigo.

 

Ang hayskul ay ang panahon kung kalian marami tayong naaalalang mga karanasan sa ating buhay. Kabilang na dito ang iba’t-ibang trip niyong magkakabarkada, ang sandamakmak na takdang-araling ibinibigay ng ating mga mapagmahal na guro, ang pagpupuyat para lamang makaaral ng matematika at ang matamis na pag-usbong ng pag-ibig sa buhay nating mga mag-aaral. Ang mga ito’y hindi lamang nagsisilbing ala-ala lamang; ang mga karanasan ay nagsisilbing aral para sa atin upang magawa natin ang nararapat. Tayo’y hindi lamang natututo sa paaralan ng mga matematika, ang iba’t-ibang larangan ng siyensiya at sining;  tayo’y natututo rin ng mga mahahalagang aral na kailanma’y hindi natin matututunan mula sa mga aklat at leksyon ng ating mga guro. Kailangan nating makaranas ng iba’t-ibang mga bagay upang matutunan natin ang iba’t-ibang disiplinang kakailanganin natin sa ating buhay kaya tayo binibigyan ng mga pagkakataong lumahok sa mga programang outreach, pamamahala ng student government at iba pang mga organisasyon sa paaralan. Nais ng ating mga guro na tayo’y matuto sa pamamagitan ng paggamit ng ating mga kaalaman sa tamang paraan.  Sa hayskul din nararanasan ng mga mag-aaral ang inter-aksyon ng iba’t-ibang mga katauhang umaaligid at nakikihalubilo sa kanila. Dito nila mararanasan kung paano nakaaapekto ang mga gawain nila sa isa’t-isa.

 

Huwag kang matakot na tumikim ng mga inihahanda sa atin para sa hayskul. Wala tayong mapapala kung tayo’y magkukulong lamang sa ating mga tahanan at umasa na lang sa mga araling  ibinibigay ng mga aklat upang matuto.  Hindi natin mararanasan ang mabuhay bilang mag-aaral kung hindi tayo mahihirapan paminsan-minsan at kung wala tayong mararanasang kaligayahan sa ating buhay sa hayskul. Para tayong kumakain ng pagkaing walang lasa kung tayo’y hindi makakaranas ng paghihirap at ginhawa sa ating pag-aaral sa hayskul.  Gaano man kapait, kaasim, katamis at kaalat ng ating mga karanasan, may positibo itong epekto sa atin - kaalaman. Tayo’y binibigyan ng ating paaralan ng isang patikim kung ano ang ating mga matitikman sa isang mas malaking handaan: ang tunay na mundo.

 

27 Comments

Tue

01

Feb

2011

Ang Panahon ng mga maka-MON, Ajejeje

photo credit: google.com
photo credit: google.com

ni Kimberly Q. Querubin

Usong-uso ang paggamit ng mga salita o katagang, “ajejeje”, “3ow f0usz”, “akekeke”, “pagoda lotion na aketch”, at “lafangin na itech”. Kung sa isang dayuhan, ito ay maiisip na salita ng mga nilalang mula sa ibang planeta. Ngunit para sa mga Pilipino, kilala ang mga ito bilang –mon language. Pasok dito ang sikat na Jejemon, ang bersyon na letrang K o Kekemon, at ang kakaibang bersyon ng gay language o Bekimon. Ito ang mga uso o patok sa madla.

 

Ano nga ba ang Jejemon, Kekemon, at Bekimon? Ito ang isang maikling introduksyon.

 

Ang Jejemon ay pinasikat noong taong 2010. Ngunit nagagamit na ito ilang taon bago ang 2010. Ang paggamit ng “jejeje” sa text o sa chat ay isang paraan ng paggamit ng Jejemon ngunit hindi pa ito kilala sa ganyang bansag. Sumikat ang salitang Jejemon, matapos magkaroon ng isang blog patungkol sa kandidato sa pagkabise-presidente na si Jejomar Binay kung saan binansagan siyang Jejemon Binay na kandidato ng mga Jejemon.

 

Ang Bekimon naman ay isang makabagong bersyon ng nakasanayang wika ng mga bakla o ang gay language. Ang Bekimon ay tinatawag ring “baklang jejemon”. Pinasikat ito ni   Bern Josep Persia na kilala bilang si Bekimon sa kanyang mga youtube videos [http://www.youtube.com/user/bernjosep] kasama ang isa pang bekimon na nagngangalang Junakis. Sila ang nagpa-uso ng katagang Bekimon at si Bern Persia na rin ang tumayong pangulo ng federasyon ng mga Bekimon.

 

Bakit ko nga ba tinatalakay ang mga ito? Wala naman itong masyadong epekto sa buhay ng mga tao, hindi ba?

 

Ngunit ang katotohanan ay malaki ang naging epekto nito sa mga tao, lalong lalo na sa mga mag-aaral. Masayang gamitin ang mga salitang ito sa text o sa chat, ngunit kapansinpansin na kahit sa paraan ng pagsasalita at pagsulat, ay nadadala ang wikang ito. Kapag kumokopya ng leksyon ang mga estudyante, gumagamit sila ng mga salitang “h3re” (here), “4yon” (ayon), “s4n” (saan), at marami pang iba. Ito ay mula wikang –mon, na masasabing parte ng kulturang Pilipino, ngunit mali pagdating sa pormal na pagsusulat at pagbigkas.

 

Kabutihan ng –mon language:

            Ang mga wikang ito ay nagpapakita ng pagkamalikhain ng mga Pilipino. Maaari nitong madebelop ang mayamang kultura ng Pilipinas at isa rin itong paraan upang maipakita na buhay ang ating wika at patuloy itong nadaragdagan ng mga bagong salita. Isa ring daan upang maipahayag ng mga tao, lalo na ang kabataan, kung ano ang nais nilang ipaabot sa kanilang sariling malikahaing paraan.

 

Kasamaan ng –mon language:

            Kahit na isa itong paraan ng paglaganap ng kultura at wika, hindi makakailang hindi ito pormal at hindi dapat gamitin sa pormal na mga okasyon. Minsan, kahit na nasa isang pulong o klase ang isang estudyante, hindi niya maiiwasang gumamit ng mga salitang Jejemon o Bekimon. Hindi ito magandang tignan o pakinggan dahil naipapakita lamang na mas nabibigyang pansin at mas inaalala ang mga salitang mula sa –mon language kaysa sa mga salitang mula sa wikang Filipino. Nakakalimutan na ng mga kabataan na bigyang halaga at respeto ang sarili nating wika.

 

Masaya man gamitin ang mga salitang –mon, nawa’y hindi natin makilimutan na nararapat pa ring bigyan ng respeto at halaga ang sarili nating wika. Sapagkat sa wikang Filipino tayo nakilala bilang mga Pilipino. Ang ating wika ang nagbibigay sa atin ng karangalan at dignidad.

 

Sanggunian:

Flores, K. ( 04 August 2010) Bekimon: a fresh take on pinoy gay lingo. Retrieved on February 1,   2011: http://www.abs-cbnnews.com/lifestyle/08/04/10/bekimon-fresh-take-pinoy-gay       lingo.

http://www.youtube.com/user/bernjosep 

Jejemon (no date) Retrieved on February 1, 2011: http://en.wikipedia.org/wiki/Jejemon.

 

52 Comments

Tue

01

Feb

2011

Status sa hayskul: In a relationship (Tama o Mali?)

photo credit: google.com
photo credit: google.com

ni Glinith Pauline R. Egos

            Mapapansin natin sa ating henerasyon ngayon na talamak na ang mga estudyante sa hayskul ang mayroon nang mga kasintahan sa murang edad pa lamang. Nagkakaroon na sila ng mga commitment kahit na hindi pa ito angkop para sa kanila kung pagbabasehan lamang ang kanilang pisikal na itsura at edad. Hindi ko malubos maisip kung bakit nagmamadali ang mga taong magkaroon ng kani-kanilang mga kasintahan lalong-lalo na sa pagtungtong nila sa hayskul. Imbes na pagtuunan nila ng pansin ang kanilang pag-aaral ay nalilihis ang kanilang atensyon at kung anu-ano ang kanilang inaatupag. Isa na nga rito ay ang pagkakaroon nila ng tinatawag nating lovelife. Dahil dito, imbes na hawak-hawak nila ang kanilang mga libro at kwaderno, telepono ang kanilang hawak. Imbes na atupagin nila ang kanilang pag-aaral upang makakuha ng mataas na marka sa kard, mas natutuon ang kanilang atensyon sa kanilang mga syota. Bakit nga ba ganito?

 

            Dito ay susubukan kong sagutin ang mga katanungang bumabagabag rin sa aking isipan: Anu-ano nga ba ang mga masasamang naidudulot ng pagkakaroon ng lovelife sa pag-aaral ng mga estudyante? May mga magaganda ba itong epekto sa ating pag-aaral? Alamin natin.

 

            Ayon kay Ramon Carlos (2008) sa kanyang blog entry, naaapektuhan lamang ng pagiging “in a relationship” ng isang tao ang mga mahahalagang bagay na lubos niyang kailangan sa pang-araw-araw bilang isang indibidwal. Tinukoy niya ang mga negatibong epekto ng pagkakaroon ng lovelife sa buhay ng isang estudyante. Una sa lahat, maaapektuhan nang malaki ang kanyang pag-aaral. Gaya nga ng nabanggit ko kanina, imbes na ituon natin ang 100% na atensyon natin sa pag-aaral ay nalilihis tayo at mas napagtutuunan natin ng pansin ang ating mga kasintahan. Imbes na mag-aral tayo nang mabuti at mailaan natin ang ating oras sa pag-aaral ay mahahati ito kung sakaling may mga kasintahan tayong nangangailangan din ng ating atensyon. Dahil dito, mahahati ang ating oras at maguguluhan ang ating isipan kung alin sa dalawa ang uunahin. Malaki ang posibilidad na dahil dito, mawawalan tayo ng pokus at maaaring bumaba ang ating mga grado.

 

            Pangalawa, maaapektuhan din ang ating mga bulsa. Ang ating allowance ay para sa ating pansariling gastos sa paaralan. Ang perang ibinibigay sa atin ay galing sa dugo’t pawis ng ating mga magulang. Binibigyan nila tayo ng pera upang makabili ng mga pangangailangan natin sa paaralan gaya ng mga school supplies at pagkain. Kung may kasintahan tayo, malaki ang posibilidad na mabubutas ang ating mga bulsa lalong-lalo na para sa mga lalake. Paano? Alam naman natin na ang karaniwang paraan upang maipakita ng isang lalake ang kanyang pagmamahal para sa isang babae ay sa pamamagitan ng pagbibigay ng mga materyal na bagay gaya ng tsokolate, bulaklak, stuff toy at iba pa. Kaya nga hindi biro ang pumasok sa isang relasyon kung alam naman natin na hindi pa handa ang ating mga bulsa.

           

            Sa kabila ng mga negatibong epekto ng pagkakaroon ng kasintahan sa ating pag-aaral, may mga mabubuting bagay rin naman itong nagagawa para sa iilan batay sa aking sariling opinyon. Dahil sa pagkakaroon ng ka-relasyon, mas nagiging inspired ang ilan sa mga estudyante upang mag-aral. Nagkakaroon sila ng inspirasyon upang pagbutihin ang kanilang pag-aaral. Sunod, nagkakaroon sila ng katuwang sa mga problema nila sa eskwelahan. May tutulong sa kanila sakaling nangangailangan sila ng tulong pagdating sa paggawa ng mga takdang-aralin at kung may mga hindi man sila naintindihan sa mga leksiyon.

 

            Hindi ko naman sinasabi na ang pagkakaroon ng lovelife sa hayskul ay masama dahil na nga sa mga masasamang epekto nito sa ating pag-aaral. Ang akin lang, dapat ninyong tandaan na importante pa rin ang pag-aaral sa ating buhay. Tayo ay nasa hayskul upang mag-aral at matuto ng mga bagay na kailangan natin para sa hinaharap. Nag-aaral tayo upang umasenso sa buhay. Kung sakali mang hindi nating mapigilan ang hindi magkaroon ng lovelife, nasa sa atin na kung paano natin ihahati ang ating oras nang hindi naaapektuhan ang ating pag-aaral. Laging tatandaan na mas mahalaga pa rin ang edukasyon sa ating buhay.


Sanggunian: Carlos, Ramon (2008). LOVELIFE: Kailangan ba talaga to?. Retrieved on February 1, 2011: http://dboynxtdor.multiply.com/journal/item/4/LOVELIFE_Kailangan_ba_talaga_to.

 

127 Comments

Tue

01

Feb

2011

Gabay sa Mabisang Pag-aaral

photo credit: google.com
photo credit: google.com

ni Nicole San Luis

 

Sa araw bago ang iyong markahang pagsusulit ay naranasan mo na bang mamorblema kung anong paksa ang una mong pag-aralan? Naranasan mo na bang mag-aral nang higit sa dalawang oras ngunit pakiramdam mo’y wala pa ring pumapasok sa utak mo? 


Sa mga panahon na ito ay kadalasang naiisip ng isang mag-aaral na wala na siyang pag-asa kaya’t napipili niyang balewalain ang pag-aaral at sundin ang paboritong gawain ng kabataan ngayon- ang “cramming.” Oo nga, may mga panahon na nagiging epektibo ang paraang ito ngunit ang primerong problema ay ang mabilis na pagkawala ng mga impormasyong pinag-aralan. Posible ring mangyari ang ma-mental block lalo na sa mga aralin na nangangailangan ng pagsasaulo. Walang natutunan ang studyante rito.


Ang tanong ng nakararami ay kung paano sila makakaaral nang mabuti upang makamit nila ang disenteng marka at hindi madaling mawala ang mga paksang pinag-aralan. Madali lang ang sagot dito at masaya ako na maipamahagi ko ang limang gabay sa mabisang pag-aaral. Angkop ito sa lahat ng mga mag-aaral sa anumang baitang o taon.


Una ay pagplanuhan kung anung leksyon ang nais mong unahin at huwag na itong palitan. May mga pagkakataon kung saan nakapili ka na ngunit sa punto kung saan ay nararamadaman mo na nahihirapan ka na ay naiisip mong lumipat muna sa iba. Kailangan dito ang pokus at determinasyon upang mas epektibo ang iyong pag-aaral.


Ikalawa ay maghanap ng angkop na lugar kung saan nais mong simulan ang pagaaral (Richman, 2010). Kung nangangailangan ka ng mga tiyak na sangkap sa iyong kapaligiran upang makatulong sa iyong pag-aaral ay gawin ito isang prayoridad. Maaari kang gumamit ng isang sulok ng bahay na malayo sa ingay, malinaw na ilaw, musika at iba pa kung saan ka mas nakokomportable. Kung napansin mo na gumagana ito at mas madaling pumapasok ang mga leksyon ay huwag magdalawang-isip na gamitin ang stratehiyang ito.


Ikatlo ay gumawa ng isang talakdaan ng mga oras at mga paksa na nais mong bigyan ng atensyon sa mga oras na iyon (Richman, 2010). Tandaan na ang oras ay isa sa mga matindi mong kalaban sa prosesong ito kaya’t importante ang maging mapagbantay na hindi ka nag-aaksaya nito. Bago magsimula sa pag-aaral at pagbabasa ay siguraduhing pinagplanuhan mo na kung gaano ka katagal sa isang paksa. Mas nakakabuti na bigyan mo nang higit na maraming panahon ang aralin kung saan nararamdaman mo na hindi mo gaanong naiintindihan upang mas lalo mong makabisado.


Ikaapat ay gumamit ng iba pang kagamitang pang-edukasyon tulad ng diksiyonaryo at mga libro na maaaring magbigay ng mga karagdagang impormasyon upang mas lalong maintindihan ang paksa. Hindi tama ang umasa lamang sa pagtatanong sa ibang tao tungkol sa leksyon; importante rin ang sariling sikap. Mas madali mong maaalala ang iyong nabasa kung ikaw mismo ang nakahanap sa impormasyon. 

 

Huli sa lahat ay gumawa ng mga katanungan upang masubok ang iyong sarili. Mas lalo kang makompyansa na naintindihan mo ang iyong nabasa kung nasasagot mo ang mga katanungang kasunod nito. Subukang sagutin ang mga aktibidades na mahahanap mo sa huling pahina ng bawat kabanata. Dito mo rin malalaman kung totoong may natutunan ka at kung handa ka para sa pagsusulit.


Sa opinyon ko, ang mga gabay na ito ay ang iilan sa mga praktikal na paraan upang makakuha nang disenteng marka sa anumang pagsusulit. Alam ko na nakakatulong ito sapagkat ako mismo ay nakasubok na nito. Dahil ako ay magtatapos na ng aking pag-aaral sa high school ay nais kong ipaabot ang mga gabay na ito upang ang mga studyanteng tulad ninyo ay hindi mahirapan sa mga pagsusulit na ipinagsabay pa sa nakararaming takdang-aralin sa iba’t-ibang asignatura. Sa paraang ito ay maiiwasan na rin natin ang mga di-kanaisnais na gawain tulad ng cramming at lalo na ang pangongopya. Maganda ang isipin na nakamit natin ang mataas na marka sa wastong paraan kumpara sa pandaraya. Huwag nating kalimutan na ang pag-aaral ay isang proseso. (Rockler-Gladen, 2008). Kung may iilan man sa aking nabanggit na hindi naging epektibo, maaari itong baguhin para mapabuti ito. Ang impotante ay ang disiplina at kasanayan sa pag-aaral na hinahasa sa prosesong ito. Higit sa lahat, ang kaugalian na ito ay madadala natin kahit saan pa tayo mapunta, sa kolehiyo man o sa ating pagtratrabaho. Dapat ay maging tapat at masipag sa lahat ng gawain sapagkat tayo rin ang makikinabang balang araw. 

93 Comments

Mon

31

Jan

2011

Bakit Ayaw Mo ng Matematika

photo credit: deviantart.com
photo credit: deviantart.com

ni Alyssa S Ismael

 

Ikaw na nagbabasa ngayon, pustahan tayo, ayaw mo ng math.

 

Maraming estudyante, matalino man o hindi, taga-kolehiyo o mataas na paaralan, Pinoy o Amerikano, pribadong paaralan o publiko, mataba o payat, ang nasisindak sa lagim at panay ang reklamo sa hirap na dulot nito. Bihirang-bihira ang makakita ng taong lantarang sasabihin ang kahiligan sa mga nakababasag ulong mga cosine function o logarithmic expressions.

 

Ngunit, bakit ganito na lamang kanegativo ang reaksyon nating mga estudyante sa asignaturang ito?

 

Inisa-isa ni Wichael (n.d.) sa artikulo niyang “Why some teens dislike math and science” ang mga dahilan kung bakit kinapopootan ang hilig ng mga walang malay na matematisyan. Ang ilan sa kanyang mga punto ay bibigyang linaw sa mga sumusunod na talata:

 

Kawalan ng Pagunawa.  Ang isa sa mga pinaka karaniwang katwiran ng mga estudyante ay ang kawalan ng pagunawa sa isa o dalawang mga aralin ng kurso. Madalas, sa matematika, ang pagkakaturo ng mga leksyon ay sa paraang mula sa pinaka madali hanggang sa pinaka mahirap, at kung ang estudyante ay mawawalan ng pagunawa sa bandang gitna ng proseso, mararamdaman niyang siya ay “nawawala”.

 

Mas mapapalala ang sitwasyon kung iba-iba ang bilis ng pagkakatuto ng isang lupon ng mag-aaral: may mga maiiwan, may mga mauuna, at walang magagawa ang guro kundi magpatuloy sa pagtuturo. Maaari ring hindi sanay sa matinding pagaaral sa bahay ang bata, o magulo ang pagkakaturo ng leksiyon. Gayunman, kung hindi naiintindihan kahit ang pinaka konsepto man lang ng mga aralin, talagang mahihirapan ang estudyante na makaunawa ng mas mahihirap at mas matataas ng antas ng leksiyon. At kung hindi naiintindihan ang ginagawa, babagsak, maiinis. Sino bang hindi maiinis sa isang bagay na nagdudulot ng pagkababa ng moralidad? Sa kalaunan, aayawin ang math.

 

Iba't-ibang Sistema ng Pagtuturo at Learning Style. Marami nang nabuhay na guro sa mundo, marami nang nabuhay na guro ng matematika. Malamang mas marami rin ang kanilang pagkakaiba sa sistema ng pagtuturo. May mabilis magturo, may pang-elementarya; may gumagamit ng projector, may chalk-and-mouth; may pinagpapawisan sa sobrang pagkabibo, meron rin saksakan ng katamaran. Ang lahat ng ito ay nakakaafekto sa mabisang pagkaunawa ng estudyante.

 

Iba’t-iba rin ang paraan ng pagkakatuto na angkop sa isang estudyante. May gusto ng hands-on, may gustong kumopya lang ng notes, may gusto ng nakikinig lang nang walang hawak na lapis, at may gusto na ang aklat na lamang ang sanggunian imbis na ang guro mismo. Kung hindi sumasang-ayon ang sistema ng guro sa learning style ng estudyante, maaaring hindi agad makukuha ang punto ng aralin. Magkakaroon ng estado ng “pagkawala”: hindi maiintindihan ang leksiyon, babagsak, samakatwid lilitaw ang malinaw na pag-ayaw sa matematika.

 

Kawalan ng Pagpapahalaga.  “Magchechef ako, kaya hindi ko na kailangang pagaralan kung paano makukuha ang value ng x.” “’Pag nanganak ba ako, matutulungan ako ng mga trigonometric identities?” “Hindi mababalik ng cubic function ang cellphone na kinupit nila sa akin, aanhin ko pa yan?”

 

Isang beses sa iyong buong buhay ng pagaaral, malamang naitanong mo na sa sarili mo ang isang tanong halintulad ng mga nasa itaas. Kapag hindi natatagpuan ng isang estudyante ang kahalagahan ng kaniyang pinagaaralan, lumalago naman ang pagkamuhi. Kung sa bagay, bakit mo pa pagaaralan ang isang bagay na walang naidulot na maganda sa iyo? Wala namang mali sa mga katwirang iyan, kaso, may nakaligtaan ka lang na magandang maidudulot sa iyo ng matematika.

 

Kailangan mo nga lang munang maintindihan na hindi lang puro delubyo at pabagsakbagsak na grado ang “biyaya” ng asignaturang ito. Hindi mo namamalayan, tahasang nahahasa na ang iyong critical thinking, at sa tuwing nakukuha mo ang tamang sagot sa mga problemang binibigay sa iyo, nabibigyan mo ng lakas ng loob at kumpiyansa ang sarili mo upang bigyang solusyon ang mga mas mabibigat na dagok sa buhay na mararanasan mo.

 

Totoong hindi natin mapipilit sa isang tao ang pagkaing ayaw niyang lunukin o nguyain. Gayunpaman, hindi mapagkakaila ang kahalagahan ng matematika kung maglalayong maging isang prufesyonal na manggagawa ng isang mag-aaral. Marahil ay magiging mainam kung gagawing banaag ng pag-asa ang katotohanang laging mas nakalalamang ang karunungan sa katalinuhan.

 

Sanggunian: Wichael, A.M. (n.d.) Why some teens dislike math and science. Retrieved on January 31, 2011: http://www.helium.com/items/2076811-why-some-teens-dislike-math-and-science. 

67 Comments

Mon

31

Jan

2011

Art of Procrastination: Isa nga bang kasanayan sa pag-aaral?

photo credit: google.com
photo credit: google.com

ni Ma. Concepcion Y. Atilano

 

Nakapagsimula ka na ba ng isang gawain kung saan ay hindi ka nakapagbigkas ng kahit na isang reklamo? May pagkakataon ba sa iyong buhay na naipangako mo sa iyong sarili na sisimulan mo ang isang gawain kaagad? Kung ang sagot mo sa mga tanong na ito ay hindi, maaaring ikaw ay nag-eensayo ng sining ng pagpapaliban o mas kilala sa pariralang “art of procrastination.”

 

Hindi natin maikakaila na tayo, bilang mga mag-aaral, ay dalubhasa na sa sining ng pagpapaliban o pagpapabukas. Tunay nga naman na naging bahagi na ang pagpapaliban sa ating pang-araw araw na pamumuhay sa eskwelahan. Ngunit, ano nga ba talaga ang pagpapaliban?

 

Ang pagpapaliban o ‘procrastination’ ay isang kilos kung saan ay ipinagpapabukas ng isang tao ang isang bagay na dapat nang gawin. Lahat tayo ay nagpapabukas ng isang bagay na ayaw nating simulan. Nagpapabukas tayo dahil sa nahihirapan tayo sa ating gawain o kaya’y marami tayong ibang gawain na dapat pagtuunang pansin. Maidadagdag na rin na ayaw natin sa naibigay na tungkulin at wala tayong sapat na abilidad upang ito’y tuparin. Ngunit, ano man ang ating dahilan, iisa lamang ang nasa ating isipan, at ito ay gawin ang bagay na mas nakakapagpasaya sa atin.

 

Marami na ang nag-iisip na ang pagpapaliban ay mabuti. Hindi sila nagkakamali riyan. Ngunit ang mga mabubuting dulot ng pagpapaliban ay hindi permanente. Sa katunayan, ay nakakapagdulot ito ng masama sa huli. Ang sobrang pagpapaliban ay maaaring maging sanhi ng pagkabalisa dahil sa maraming gawain pa rin ang naiwan upang tuparin. Dagdag dito, maaari rin itong maging sanhi sa paglalahad ng hindi kaaya-ayang gawain. Sa maikling salita, ang sobrang pagpapaliban ay maaaring makagambala sa mga pampaaralan at mga personal na tagumpay.

 

Pwede nating sabihin na ang pagpapaliban ay isa nang pangkaraniwang kilos sa mga mag-aaral. Ito ay bahagi na rin ng kanilang buhay mag-aaral at ng kanilang pagiging tao. Ngunit kung ating unawaing mabuti ang mga dulot nito, ay mag-isip tayo muli. Ayos lang na magpaliban tayo minsan, pero ang kasobrahan nito ay nakakasama sa ating pag-unlad bilang isang mag-aaral at mamamayan ng bansa.

 

Kaya ikaw, magpapaliban ka pa ba?

 

76 Comments

Mon

31

Jan

2011

Saan Ka Pupunta? E Di Sa Eskwela!

ni Augustine Martin Tan

 

“Nakalimutan mo na naman ang PE mo, tapos babalik ulit ako sa eskwela para lang ihatid!” -Inay

 

Edukasyon, nakakatamad siya. Nakakaaliw paminsan, nakakainis kung masyado komplikado. Ngunit paminsan nagagamit upang mawala ang problema, pero kadalasan ay hindi kinakailangan ang karamihan sa nakukuha natin sa kanya. Halos araw-araw nandoon ang edukasyon, tinuturuan tayo ukol sa bagay-bagay. Yun kinakailangan talaga natin.

 

Teka. Ano nga ba ang kinakailangan natin sa edukasyon?

 

‘Di bale, tanungin mo na lang ang guro. Saan siya? E di sa eskwelahan. Ang eskwelahan ay nagsisimula rin sa ‘e’ katulad ng edukasyon, sapat lang dahil sa eskwelahan din nagaganap ang sinasabi ng mga nakatatanda na “mabuting edukasyon.” Ano ang mabuting edukasyon? Dami mong tanong, pero ayos lang iyan dahil importante ang tanong sa edukasyon.  Tingnan mo ang paligid mo, maaaring mag-isa ka lang o may kasamang tao. Sinasabi nilang maganda kung may kasama ka sa edukasyon. Depende iyan sa taong kasama, ngunit tama na rin iyon.

 

Ang importante sa edukasyon ay mapasok ito sa utak mo para kung kinakailangan ay handa ka nang ipakita ang kakayahan mo, halimbawa sa isang palabas ng American Idol. Ngunit may kinakailangan para ang edukasyon ay makamit mo. Una, dapat ikaw ay nakikinig, kung bingi kay, mayroon pang ibang paraan. Pangalawa, dapat naiintindihan mo ang napapasok sa utak mo, para madaling ipagkasya sa kalooban mo. Pangatlo, dapat nagsasaya ka, dahil kung ayaw mo ang edukasyon, lugi ka. Nandiyan na ang eskwelahan, lahat ng kailangan mo, nandiyan na. Kahit kasama, may mga mag-aaral din, katulad mo. Siguro naman, ilan sa kanila ay magiging BFF mo. Kaya ano pa ang hinihintay mo? Handan ang uniporme mo, at kung wala ka nang nakalimutan, pumunta ka na sa eskwelahan, sa tahanan ng edukasyon.

 

Oo nga pala, bago ko makalimutan, karanasan ko lang ito. Ang opinyon mo sa edukasyon ay iyo lamang, wala akong kinalaman, bawat isa sa atin ay may sariling kuwentong eskwelahat at edukasyon. Ano source? Ako, ikaw, tayo lahat, may sarili tayong natutunan sa edukasyon diba? Kaya ngayon, ginagamit ko na.

 

Ano nga ba ulit ang mabuting edukasyon? Ito ay ang kung saan ikaw ay napapahanda para sa iyong kinabakusan, handa para sa mga kasiyahan at kalungkatan na ihahandog sa iyo ng mundo. Ito ay para ikaw ay mabuhay kasama ng minamahal at ng mga kasabwat sa iyong mga kalokohan at kasiyahan. Ito ay para ikaw ay makapagbigay rin ng edukasyon sa kapwa tao. Pero dito ka muna, mag-aral, sa eskwelahan. May oras pa man, maraming oras, kaya matuto ka, at matutong  makipagsaya.

 

13 Comments

Mon

31

Jan

2011

Tama na ang Pang-aabuso

photo credit:qwickstep.com
photo credit:qwickstep.com

ni Vanessa Lou E. Oga

 

Hindi na nga talaga mawawala sa isang klase ang magkaroon ng mga estudyanteng pasaway. Sila iyong mga tipo na gagawin lang ang gusto nila na umaabot sa puntong hindi na narirespeto ang kanilang mga guro. Mas lalo pa silang nagaganahan na hindi sumunod sa mga palatuntunin ng paaralan kapag alam nilang magagwa nila ito ng walang parusang nag-aantay para sa kanila. Karaniwang nagaganap ang ganitong pang-aabuso sa mga gurong hindi silang harapharapan na pagalitan, bago pa lamang sa pagtuturo, at sa mga nagsasanay pa lang sa kanilang napiling kurso o mas kilala natin sa tawag nastudent teacher.

 

            Sa haba na ng panahong lumipas, madami na ring naimbentong mga paraan ng pang-aabuso ang mga estudyante. Karamihan dito ay nagamit na ng paulit-paulit at hanggang sa ngayon ay ginagawa pa rin n gating henerasyon. Ang dalawa sa pinakasikat ay ang pagtulog at pakikipag-usap sa katabi sa gitna ng isang diskusyon sa klase. Natutukso talaga tayong gawin ito dahil una, hindi kaaya-aya pinag-uusapan at napakaboring ng inyong paksa. Ang pangalawa ay sino ba namang makikinig sa klaseng matematika kung wala ka namang maintindihan kahit isa-isahin pa ng iyong guro ang bawat hakbang upang makuha ang tamang sagot sa tanong at panghuli, hindi ka nakatulog ng maayos kagabi dahil magdamagan kang nakipagchat sa iyong mga kaibigan. Ang dami daming puwedeng rason para abusuhin natin ang ating mga guro. Minsan pa nga naiisip natin na wala na man talagang malaking pinsala ang naidudulot ng pag-abusong ito sa kadahilanang walang nasasaktan kapag ginawa ito. Ngunit kahit baliktarin mo pa ang mundo ay mali pa rin ang matulog at makipag-usap sa klase habang mayroong nagtuturo sa harapan. Wala tayong karapatan na hindi respetuhin ang ating mga guro. Ginagawa nila ang lahat ng kanilang makakaya upang turuan tayo kaya nararapat lang na gawin din natin ang ating parte at iyon ang mag-aral ng mabuti. Nandidito tayo sa paaralan at tinatawag natin ang mga sarili natin na mag-aaral sapagkat tungkulin natin na pagbutihin ang ating pag-aaral. Hindi tayo pumupunta araw-araw sa paaralan upang makipagkita lamang sa mga kaibigan natin. Dapat pagtuunan natin ng pansin ang pag-aaral dahil para rin naman ito sa ating kinabukasan. Tayong mga estudyante ang makikinabang sa ating pag-aaral. Hindi pa natin nararamdaman iyon ngayon ngunit dapat ay sa ngayon pa lang marunong na tayong disiplinahin ang ating sarili upang maging handa tayo sa buhay sa labas ng eskwelahan.

 

Kung ililista natin ang lahat ng pang-aabuso ng mga estudyante ay marahil aabutin tayo ng siyam-siyam. Lahat na yata ng pang-aabuso ay nakita ko na at masasabi kong wala talaga itong mabuting maidudulot sa atin. Napagdaanan na natin ito at sana naman matuto na tayo sa mga pagkakamaling ating nagawa. Panahon na upang baguhin na natin ang ating buhay para sa kabutihan. Ayaw naman nating pagdating ng araw ay ang ating mga anak na ang mag-aabuso, di ba?

 

53 Comments

Mon

31

Jan

2011

Bahala na si Batman

photo credit: tumblr.com
photo credit: tumblr.com

ni Chrystelle Avanzado

 

Sa tuwing tayo ay may mga pagsusulit, at hindi tayo nakapag-aral, “bahala na” ang ating naririnig. Kapag tayo’y sumusuko na at napapagod sa ating mga ginagawa, ang pariralang “bahala na” ay muli nating maririnig. Nakatanim na ito sa ating mga isipan, kung kaya’t naging pang-araw-araw na salawikain na natin ito.

 

“Bahala na si Batman,” ibang paraan ng pagsabi na, “Ang Diyos na ang bahala.” Ang “bahala na” ay isang parirala na madalas nating marinig lalo na sa mga estudyante, tulad ko. Sa tuwing tinatamad na tayong mag-aral at gawin ang ating mga proyekto, at mga takdang-aralin, itong parirala ang lagi nating tugon. Kadalasan, kusa na itong lumalabas sa ating mga bibig kapag sa tingin natin ay sapat na ang ating nagawa. Ngunit ang hindi natin namamalayan, ito ay isang negatibong kaugalian na ating kinasasanayan.

Hindi ko sinasabi na isang masamang bagay ang pagtitiwala natin sa Diyos. Ngunit sa pagsabi ng “bahala na” ipinapakita natin na tayo ay nagpapaunlak sa ating sarili na gawin lamang ang kung ano ang kinakailangan at umasa na lamang sa hangad ng Diyos. Ipinapakita natin na tayo’y madaling sumuko, pinaghihinaan ng loob at wala ng pag-asa. Dito, natututo tayong maging tamad at pabaya sa ating pag-aaral. Nawawala na ang ating pangganyak na magsumikap para sa karagdagan. Iniisip na lamang natin na ang ating mga ginagawa ay lihis sa ating mga kamay.

 

Ngunit bago natin ipahayag ang salitang “bahala na” bakit hindi muna nating subukin tanungin ang ating sarili kung iyon na nga ba ang pinakamahusay na ating magagawa, o kung wala na ba talagang ibang pwedeng gawin na ikabubuti nito.

 

Wala tayong patutunguhan sa salitang “bahala na.” Kaya kung hinahangad nating maging matagumpay sa hinaharap, gawin natin ang pararilang “bahala na” ang huling salita na ating isusumbat.

 

70 Comments

Mon

31

Jan

2011

DotA: May Naitutulong Ba sa Pag-aaral?

Ni John Noel R. Mañibo

Google.com
Google.com

           Alam mo ba kung ano ang DotA? Alam mo ba kung ano ang ibig sabihin ng mga letrang bumubuo sa salitang DotA? Kilala mo ba si IceFrog? Si Tuskarr at si Phoenix? Puwes, kung alam mo ang sagot sa mga tanong na ito, masasabing ikaw ay mahilig maglaro ng DotA. Ang Defense of the Ancients o mas kilala sa tinatawag nating Dota ay isang sikat na sikat na laro na minamahal nating mga Pilipino, bata man o matanda. Araw-araw, ang DotA ay nilalaro sa mga internet shops sa buong bansa. Karamihan sa mga naglalaro nito ay ang kabataan. Ang isang laro ng DotA ay umaabot sa isang oras o higit pa, at kung nasiyahan ka sa una mong laro, tiyak na hindi ka makukuntento sa isa lang. Kaya naman nag-iipon ang mga bata ng pera para lang may makapaglaro sila ng matagal sa mga internet café, at dahil na rin sa hilig ng mga bata na maglaro at maglaro ng DotA ay sinasabi ng marami na wala itong mabuting naidudulot sa mga bata, mas lalo na sa kanilang pag-aaral. May mga guro na ring nagrereklamo dahil iilan sa kanilang mga estudyante ay tumatakas sa kani-kanilang klase para lang makapaglaro ng DotA.

 

Kaya ang tanong natin: May mabuting epekto ba ang paglalaro ng DotA sa kabataan, lalo na sa kanilang pag-aaral?

 

           Inaamin ko na ilang taon na akong naglalaro ng DotA. Kung iisipin ko, may maganda naming naitutulong ang paglaro ng DotA sa ating pag-aaral. Magbibigay ako ng apat. Una, kapag naglalaro ka ng DotA, kailangang saulado mo ang buong laro. Dapat saulado ang skills ng bawat hero, lugar kung saan makikita ang mga item, at materials para sa recipe ng isang item. Hindi madali gawin ito dahil napakarami ng hero (mayroong 100+ na hero at bawat isa ay may apat na skills), at sangkatutak rin ang mga item. Dapat ay sampu o higit pa ang kailangan mong malaro para masaulo ang ins and outs ng DotA. Ngayon, paano ito makatutulong? Simple lang. Nakatutulong ang DotA sa kakayahan ng isang manlalaro na magsaulo ng maraming bagay. Kung kaya mong isaulo ang bawat skill ng bawat hero at ang lahat ng items, hindi ka rin dapat mahirapan sa pagsaulo sa mga bagay-bagay sa iyong pag-aaral. Sa ating pag-aaral, marami tayong kailangan isaulo tulad ng mga tula, konsepto, formulas at iba pa. Tuwing tayo ay nag-aaral, sinasaulo natin ang mga naisulat natin sa ating mga kwaderno para mas maunawaan natin. Nahahasa natin ang kakayahan nating magsaulo sa paglalaro ng DotA. At pangalawa, kailangan mabilis tayong mag-isip sa paglalaro ng DotA. Dapat bantay ang bawat tower at ang kalabang hero. Kapag may nangyari, alam mo agad kung ano ang kailangan gawin. Tinuturo rin ng DotA ang magandang aral na iyan. Ang mental alertness ay importante rin sa ating pag-aaral dahil alam natin agad kung ano ang dapat nating gawin, tuwing may dumaan na guro,kapag may nakitang basura sa paligid, at sa mga tanong na ipinapasagot sa atin. Higit pa roon, ang mental alertness na hinahasa rin ng DotA ay nakatutulong hindi lamang sa ating pag-aaral kundi pati sa ibang mga bagay na rin. Pangatlo, nakatutulong rin ang DotA dahil nagagamit natin rito ang ating mga natutunan sa sipnayan dahil kumukwenta tayo para sa gold, damages, physical ang magic reduction sa paglalaro ng DotA (Verin, 2011). Panghuli, ang DotA ay nagsisilbing pang-iwas natin sa ibang mga bisyo tulad ng paninigarilyo at paggamit ng droga na nagbibigay ng masasamang epekto sa ating katawan at isipan (Patulad, Sabio, & Malaluan, 2009). Kung tayo'y malululong sa mga bisyong ito, tiyak na hindi natin maiisipang ating pag-aaral. Mas mabuti na ang maglaro ng DotA dahil hindi ito nakakasama sa ating katawan, at marami ang kayang ipagsabay ang DotA pati ang pag-aaral. Kung hindi naman, mabibigay ng DotA ang dalawang epekto na nakasaad sa itaas.


            Nakikita natin na hindi naman puro problema ang dulot ng DotA sa buhay ng isang bata. May mga magandang epekto rin naman ito. Pero hindi dapat naaadik ang mga bata sa paglalaro nito. Mas importante pa rin ang mag-aral ng maayos sa pamamagitan ng pagbasa ng ating mga libro at pakikinig sa guro. Nakakatulong lamang ang DotA. Iilang oras lang sa isang linggo ang ibigay natin para sa DotA. Dapat ay humihigit pa rin ang ibinigay natin sa matinong pag-aaral.

 

Sanggunian:

Patulad, J., Sabio, M., & Malaluan, A. (2009). DotA sa isang mag-aaral. Retrieved on February 01, 2011: http://dotaatbuhay.blogspot.com/

Verin, A. (2011). Dota and the Youth Today. Retrieved on February 01, 2011: http://ezinearticles.com/?Dota-and-The-Youth-Today&id=2679117

73 Comments

Mon

31

Jan

2011

Karaniwang Maling Gawi sa Pag-aaral

Ni Aseret Anne B. Lasquety

photo credit: google.com
photo credit: google.com

Ni Aseret Anne B. Lasquety

 

Mahigit kumulang isang buwan na lamang ay magtatapos na naman ang isang taong pag-aaral at marahil, marami sa atin ang kailangang bumawi upang makapasa o kaya ay makamit ang inaasam na target grade. Upang magawa ito, kinakailangan nating malaman ang ating mga pagkakamali sa ating nakasanayang gawi sa pag-aaral. Nakalahad sa artikulong ito ang sampung karaniwang pagkakamaling gawi ng isang estudyante.


Una ay ang madalas na pagliban at ang pagiging huli sa klase. Ito ay isa sa mga karaniwang pagkakamali ng mag-aaral at hindi maiiwasan (Rockler-Gladen, 2008). Kung nais nating tumaas ang ating grado, kailangang tayo ay nasa loob ng klase upang mas maintindihan ang ating mga leksyon.


Pangalawa ay ang hindi pagkopya ng leksyon at mga importanteng sinasabi ng guro. Sa kasamaang-palad, marami na ngayong estudyante ang hindi kumukopya ng leksyon. Kailangang matutunan nating makinig sa mga sinasabi ng mga guro at kumuha ng masusing tala (Rockler-Gladen, 2008).


Pangatlo ay ang tamang paggamit ng ating oras. Dahil madami tayong responsibilidad katulad ng pagiging miyembro ng mga klubs at mga organisasyon na minsan ay sumasabay sa ating responsibilidad bilang mag-aaral, kinakailangang matutunan natin na hawakan nang maayos ang ating oras.


Pang-apat ay ang pagpapaliban ng ating mga gawain hanggang sa huling minuto. Talagang mapupuna kung ang isang aktibidad ay ginawa lamang ng mabilisan sapagkat maaaring may mga pagkakamali na hindi natin naiwasto dahil sa pagmamadali o kaya naman talagang hindi na naging maayos ang ating pagkagawa at wala na tayong panahon para ayusin ito. Kung gusto natin ng kaaya-aya at maayos na resulta, kailangang bigyan natin ito ng karampatang oras o panahon upang makapagsaliksik bago gawin ang atas.

 

Panglima naman ay ang kraming. Konektado din ito sa pang-apat na takda sapagkat ito ay ang pagpapaliban ng mga gawain na iniatas sa atin. Ang kakayahan na magpokus sa isang gawain ay isang kahusayan lalo na sa dami ng mga nakapaligid na maaaring umantala ng ating mga gawain tulad ng mga laro at paggamit ng Internet tulad ng Facebook at iba pa (Rockler-Gladen, 2008).


Pang-anim ay ang kabiguang basahin ng maayos ang panuto at ang di pagsunod dito. Dapat pakinggan ang guro habang nagpapaliwanag at kung hindi maintindihan magtanong agad upang maging tama ang gagawin. Kadalasang nagiging mababa ang resulta ng grado dahil lamang sa hindi pagsunod sa panuto.


Pampito ay ang pag-asa sa ibang kaklase. Hindi naman masama magpatulong kung hindi natin maintindihan ang leksyon ng guro ngunit huwag tayo palaging umasa sa iba sapagkat may mga pagkakataon na wala sila o kaya ay hindi rin nila alam ang sagot o di kaya may ibang pinagkakaabalahan at walang panahon na turuan tayo. Dapat matutunan nating mag-aral ng mag-isa at kung nahihirapan talaga ay maaari naman tayong magpaturo sa ating mga guro o nakatatandang kapatid na napagdaanan na ang leksyon. Pwede rin naman tayong sumali sa pangkatang pag-aaral para may matutunan sa iba at maaari pa nating maibahagi ang ating kaalaman sa kapwa natin mag-aaral (Rockler-Gladen, 2008).


Pangwalo ay ang pag-asa natin sa Internet. Sa kasalukuyan, tayong mga kabataan ay umaasa na lamang sa Internet sa ating paggawa ng takdang-aralin at pagsasaliksik. Tandaan natin na hindi lahat ng nahahanap na artikulo sa Internet ay wasto at tama. May mga iba na kulang ang ibinibigay na imformasyon o sadyang mali upang makapanlinlang ng iba. Dapat may iba tayong sanggunian tulad ng mga libro upang masiyasat natin ang imformasyon na nakuha natin sa Internet.


Pangsiyam naman ay ang panunulad o mas kilala sa terminong Ingles na plagiarism. Ito rin ay konektado sa pangwalong takda sapagkat madalas nagagawa ang panunulad sa pamamagitan ng pag-copy paste ng sagot na hindi nilalagay ang sanggunian nito. Huwag natin kalimutang banggitin ang mga sanggunian na ginamit natin at i-rephrase ang talata bago ipasa sa guro. Ang panunulad ay isang uri ng pandadaya at pagnanakaw sapagkat inaangkin natin ang ideya na hindi naman tayo ang nakabalangkas.


Panghuli ay ang kabiguang humingi ng tulong. Katulad ng mga nabanggit ko sa mga naunang takda, huwag tayong magdalawang-isip na magtanong at magpaturo sa ating mga guro at iba pang mga tao na nakakaalam ng ating aral. Kung kinakailangan nating magpaturo sa isang tiyutor para mas mainitindihan natin ang leksyon at makakuha ng mga pamamaraan upang mas mapadali at maging epektibo ang ating pag-aaral. Wala namang mali na magpaturo sa iba basta huwag lang nating iaasa sa kanila lahat ng ating mga gawain at responsibilidad sa paaralan.


Tandaan na ang pag-aaral ay isang proseso. Kung ang ating gawi sa pag-aaral ay hindi epektibo, baguhin natin para mapabuti at mapaayos ito. Walang mag-aaral ang perpekto ngunit kapag ibibigay natin ang lahat ng ating makakaya na makapag-aral ng mas mahusay, mapapansin natin na tayo ay mas gumagaling habang tumatagal (Rockler-Gladen, 2008).

 

126 Comments

Mon

31

Jan

2011

Mga inaasam sa hayskul

Ni Mac Edsel Florendo

photo credit: tumblr.com
photo credit: tumblr.com

Hayskul, isang kritikal na hakbang ng kabataan sa pagkakatuto at karunungan sa mundo. Dito ay nagkakaroon ng maraming pagbabago sa buhay ng isang estudyante. Dito ay nalalantad ang mga estudyante sa iba’t ibang mga salik na makakapagakit sa kanila ng impluwensiya, maaring ito ay makabubuti o makasasama.


Dito sila nabubunyag sa iba’t ibang pagbabago. Sinasabing nagiging independent ang isang estudyante kapag nasa hayskul ngunit hindi ako sumasang ayon sa palagay na ito. Sa tingin ko, dito sa hayskul ay nagigingconscious lamang ang isang bata dahil sa iba’t ibang salik at pagbabago sa kanyang kapaligiran.


Ngunit, ang hayskul ang isa sa mga pinakamasaya at hindi malilimot na pangyayari ng isang tao.


Mga pagbabagong nabibilang dito ay ang pagkakaroon ng bagong barkada, tropa, ang pagkakaroon ng crushat iba pa. Madali silang maimfluwensiyahan dahil sa kanilang murang isip, kung saan naiimfluwensiyahan silang gawin ang mga bagay na ito, at mga bagay na iyon. Ngunit, nasa isip pa rin ng tao kung siya ay magpapaapekto para gawin ang tama o hindi.

 

Ang pinakainaasam ng bawat estudyante ay ang mga masasayang pangyayari sa loob at labas ng sild-aralan kasama ang hindi nila makakalimutang mga kaklase at guro.


Unang araw ng klase. Excited pumasok. Ito ang unang pagkakataong magkakilala ang klase. Narito ang mga kwela at mga nakakahiyang mga get-to-know-you activities. Dito rin nangyayari ang botohan kung sino ang mga magiging opisyales ng klase. Naaalala ko na kapag dumating na sa botohan ng muse at escort, dito lang naghihiyawan at nagiingay ang klase. Naalala ko laging nananalo ang maganda para sa muse, pero pagdating sa escort, okay lang naman.


Sa loob ng isang silid may iba’t ibang klaseng mga tao tulad nito;


Abserul - mga bulakbol, mga tinatamad pumasok, gumagawa pa ng excuse letter pamatong. Nerds – Sila yung mga top ng klase, libro lang ang kaibigan. Kopyarul. Sila yung mga tinatamad magaral, sa katabi lang umaasa. Isa sa mga may malinaw na paningin sa klase. Crush-ng-bayan –Mga gwapo at magaganda na palakaibigan na may position sa isang samahan kung saan sila magaling. Student government, atleta, singer, dancer o kung ano pa. Lovebirds – sila yung araw-araw magkasama lalo na pagbreak time at uwian. Laging binubuhat ni boy ang gamit ni girl pag uwian tapos nagbibigayan pa ng regalo pag monthsary. Joker – Hindi na nagsisikap para magbiro, buhay na nila yun. KSP – mga naghahanap ng atensyon sa klase. Vain (babae) – laging nakafoundation. Super ayos ng buhok at mabango. Laging hawak ang selfon na de kamera para kunan ang mga sarili kung wala ang guro. Vain (lalaki) – Galawin niyo na ang lahat sa kanila, huwag lang ang kanilang buhok. Lagi ring may dalang selfon de kamera at hair wax. Beki – Mga lalaki na mahilig sa kapwa.


Bonding moments. Ito ang oras kung saan ang klase ay nagtitipon sa kanilang paboriting tambayan at nagkuwekuwentuhan tungkol sa mga bagay bagay, mga problema at sa mga nangyayari sa buhay nila. Ito rin ang oras kung saan nagiging kumpleto ang klase lalo na kung may picture taking.


JS Promenade. Isa sa mga sosyal na palatuntunan ng paaralan. Dito nabibigyan ng pagkakataong makipagsalamuha ang ikatlong taon na magaaral sa ikaapat na taon at gayon din para sa ikaapat na taon. Ito rin ang pagkakataon na makakasuot ka ng maganda at pormal na kasuotan. Ito rin ang oras na makakasayaw mo crush mo.


Graduation Day. Magkahalong lungkot at saya ang araw na ito. Masaya dahil sa wakas magtatapos na rin at malungkot dahil mahihiwalay na ang mga tunay mong mga kaibigan, barkada, tropa at mga kaklase.


Ang hayskul ay hindi pangkailanman. May punto na ito ay hihinto at kailanganan na nating magmove-on at simulan ang bagong hakbang ng buhay pagkatapos hayskul, kolehiyo.

 

62 Comments

Mon

31

Jan

2011

Karagdagang Taon: Karagdagang Kaalaman Nga Ba?

ni Mylene E. Vista

 

Noong pinagpasyahan ng Kagawaran ng Edukasyon na dagdagan ng dalawang taon ang ating pamamalagi sa paaralan, tila maraming katanungan ang pumasok sa aking isipan. Hindi maiaalis ang pagdududa ng karamihan sa planong ito. Bago ang lahat pakinggan muna natin ang dalawang kampong sangkot dito.

 

Ang unang grupo ay naniniwala na ang pagpapatupad dito ay makatutulong sa pag-unlad ng bansa. Ayon kasi sa kanila, kapag nadagdagan ang taon ng pag-aaral, mas magiging epektibo ang pagbibigay ng bansa ng magagaling na indibidwal (Olea, 2010, n.p.).

 

Base sa pag-aaral na naisagawa, bumaba ang bilang ng mga mamamayang mahusay sa paggawa. Sa kadahilanang ito kaya bumababa rin ang ekonomiya ng Pilipinas. Ito naman ay nagdudulot ng kahirapan ng bansa. Kailangan natin ngayon ng mahuhusay na mamamayan upang maiangat ang ekonomiya ng Pilipinas. Tila ang mga bansang nakapaligid sa atin ay umuunlad at tayo ay naiiwang nasa ibaba.

 

Kasalungat ng mga paniniwalang ito ay ang grupong may pag-aalinlangan sa proyekto ng pamahalaan. Ayon sa kanila, hindi naman sila ganap na tumututol dito. Ang problema lang daw kasi rito ay ang pinansyal na estado ng kanilang pamumuhay (Olea, 2010, n.p.). Naghihirap na nga sila at naghihikahos na mapagtapos ang mga anak nila, dadagdagan pa ng walang katapusang pag-aararo. Ang iba naman ay nagsasabi na madagdagan din ang gastusin ng gobyerno para sa mga materyales sa paaralan. Sa huli, magwawaldas lamang tayo ng pera.

 

Sa lahat ng ito, isa lamang ang nais ipahiwatig ng dalawang grupo. Ito ay ang bigyang pansin ang ikabubuti ng mamamayan. Hindi naman mali ang nais na gawin ng pamalaan. May punto rin naman ito. Naghihirap ang ating bansa kaya kinakailangan natin ng maraming mahuhusay na manggawa. Ito ay mangyayari lamang kung mayroon silang sapat na kaalaman at karanasan. Para naman sa mga grupong hindi gaanong sumasang-ayon dito, ang gusto rin nila ay mapag-tuunan ng pansin ang kanilang pinansyal na pangangailangan. Gustuhin man din nila ang paniniwalang ito, hindi rin maaalis sa kanila ang ganitong klaseng usapin.

 

Sa huli, malalaman din natin kung magbubunga nga ba ang planong ito ng pamahalaan. Kailangan na lamang natin ihanda ang ating mga sarili at bulsa para rito.

 

Eh, ang Ateneo de Zamboanga University handa na nga ba para rito? Ano sa tingin ninyo, mga kapwa mag-aaral?

 

Sanggunian:

Olea, R. (2010 August 8).

DepEd plans to add 2 years to basic education

 http://www.thepoc.net/thepoc-features/politi-ko/politi-ko-news/9273-deped-plans-to-add-2-years-to-basic-education.html?joscclean=1&comment_id=10333. 

 

9 Comments

Mon

31

Jan

2011

Importante ba ang Math sa Buhay Natin? Oo o Hindi?

photo credit: google.com
photo credit: google.com

Ni Andrei P. San Luis

 

Nang nakaapak ako sa puder ng paaralan, nariyan na yang math na yan. Ano ba talaga ang papel nito sa buhay nating lahat? Bakit hindi maaring maging simple ang math? 

 

Ang kursong ito ang madalas na humihila sa grado ng mga estudyante kaya ito ang kadalasang nangunguna sa masabi nating hated subjects. Kadalasan ito rin ang pinagmumulan ng mga iyak sapagkat ito lang ang nagsisilbing sumisira sa paningin ng karamihan ng ating mga magulang.

 

Madalas maitanong ng mga mag-aaral kung bakit pang pinag-aaralan ang kumplikadong bahagi nito kung ang hinahabol mo namang propesyon ay sobrang malayo dito. May punto nga naman ang iilang bahagi nito tulad ng Geometry kung ang habol ng isang estudyante ay ang maging engineer. Subalit, iilan rin ang nagsusumamo sa ibang tao na perwisyo ang dinudulot ng iilang makabuluhang bahagi nito tulad ng Trigonometry, Calculus, etc.

 

Karamihan sa ‘tin ay hindi nakakaunawa sa kursong ito at sinusumpaan ang guro dahil lamang dito. Ang pagkamagulo nito ay sapat na upang mabaliw ang estudyante. Unti-unti na rin nawawalan ng pasensiya dito ang iilan at hinihiling sa langit ang pagiging eksperto dito.

 

Oo nga, perwisyo ang kadalasang dulot nito lalong-lalo na sa mga mag-aaral ng hayskul. Ngunit, may magagandang idinudulot rin ang math, kahit hindi ito nagiging kaaya-aya sa ating paningin: una, pera ang nauugnay sa math; Kung ninanais ng isang estudyante ang maging accountant, pagpasesiyahan niya na lamang kung math ang ibig turuan ng propesor sapagkat nauugnay sa math ang kursong ito; ang pagtayo ng isang kumpanya ay nauugnay rin sa math; ang pag-unawa sa kursong Physics, Chemistry, etc. ay nauugnay rin sa math.

 

Subalit hindi na natin mababago ang takbo nito. Depende na iyan sa tao kung kamumuhian niya o kung magustuhan niya ito.

 

19 Comments

Mon

31

Jan

2011

Pangongopya sa Hayskul: Ensayo sa Pagiging Kurakot

photo credit: google.com
photo credit: google.com

ni Sarah Reem D.L. Hesham Mohamed Hagag

 

Hindi natin maitatanggi na laganap ang pandaraya at pangongopya sa mga estudyante ng ika-dalawampu’t isang siglo. Mas madali nang mangopya ngayong panahon dahil wala nang konsensya ang mga mag-aaral ukol dito (Hayden, 2008). Iniisip nating maliit na kasalanan lamang ito at hindi dapat pagkaabalahan. Sa una ay nakatatakot itong gawin, ngunit kapag nasanay na ay tila wala na lang. Kung hindi tayo mahuhuli, hindi tayo malalagot at patuloy natin itong ginagawa. Hindi naman ito gaanong masama eh. Hindi natin napagtatanto na may malaki itong epekto sa buhay natin sa hinaharap. 


Ang hindi natin nakikita ay unti-unti tayong hindi na tinatablan ng pagsisisi, konsenya at kulpabilidad (Hayden, 2008). Mas malimit nating ginagawa itong pangongopya ay mas lalo tayong nasasanay. Magsisimula ito sa pangongopya ng mga asignatura. Iniisip nating asignatura lamang ito at maliit na porsyento lamang ng grado. Hindi naman ito masama, diba? Para naman ito sa grado ko.Pagkatapos nito ay matututo na rin tayong mangopya sa mga maiiksing pagsusulit. Isang beses lang naman. Hindi na mauulit. Ngunit uulitin natin ito hanggang gagawin na rin natin sa mahahabang pagsusulit. Hindi magtatagal ay pati sa Quarter Exams ay mangongopya na rin tayo. Palagi tayong maghahanap ng dahilan para bigyang hustisya ang kasamaang ating ginagawa. Matututo tayo ng iba’t ibang istratehiya sa pangongopya tulad ng kodigo, mga signal, at iba pa. 


Kabataan, habang ginagawa natin ito, nagiging bahagi na siya ng ating pagkatao at dadalhin natin ito sa ating paglaki. Ito na ang maglalarawan sa atin. Dahil sanay na tayo, hanggang sa Board Exams, hanggang sa ating pagtratrabaho ay mandaraya tayo. Hindi lamang siya pangongopya—pandaraya rin siya. Hindi natin maiiwasang maging kurakot kapag tayo ay naging opisyal sa gobyerno o kapag tayo ay nagkaroon ng mataas na posisyon sa ating trabaho. Dadayain na rin natin ang ibang tao. At hindi natin mababatid na masama ito dahil nabigyan na natin ito ng hustisya sa pamamagitan ng ating mga dahilan. Isang beses lang naman. Hindi na mauulit. Para naman ito sa pamilya ko. Wala namang masasaktan. Wala na, sanay na tayo. 


Ngayon pa lang, itigil na natin itong pagsasanay sa ating sarili. Habang hindi pa huli ang lahat, habang hinuhubog pa lang natin ang ating katauhan. Hindi natin malalaman ang tunay nating kakayahan kung tayo ay mandaraya lamang. Ang hayskul ay ensayo pa lamang. Gusto ba nating maging pangit ang kalabasan sa totoong buhay?

 

84 Comments

Mon

31

Jan

2011

Bored ka na ba?

photo credit: deviantart.com

ni Julius M. Apeluddin

Isa ka rin ba sa mga biktima ng nakakikilabot at nakasisindak na kalaban ng mga batang mag-aaral? Walang nakatatakas sa kamay ng masamang elementong ito, kahit si Superman ay walang magawa ‘pag siya na ang kaharap nito. Mga ginoo’t binibini, paano ba natin malalabanan si Antok? Lagi siyang nakaabang at nagbabantay kahit saan pa man tayo pumaroon. Ang malala pa rito ay madalas siyang lumulusob kapag tayo ay matiyagang nakikinig sa klase nina Ginoong Balimbing at Binibining Pipita. Ngunit, masisisi nga ba talaga natin si Antok kapag bumigay tayo sa kanyang pang-aakit at piniling matulog sa klase?

Alam nating lahat na boring talaga ang klase ng isa o higit pang mga guro kaya nama’y bumibigay talaga tayo at sumusuko kay Antok, hindi ba? Madalas tayong natutulog sa klase kapag pagod na pagod na tayo buhat ng magdamagang paggawa ng mga takdang-aralin at sa pag-aral para sa nalalapit na mahabang pagsusulit. Tama na naman ako, hindi ba?

Ngunit tama ba ang ating ginagawa? Tama bang matulog tayo sa klase ni Ginoong Balimbing dahil lang sa pagod tayo? Tama rin bang sumuko kay Antok sa klase ni Binibining Pipita dahil lang sa napagod tayong tuparin ang ating mga tungkulin bilang isang mag-aaral ng Ateneo? Malamang alam niyo na ang sagot ko sa mga katanungang ito. Tama ka kapatid, ang sagot ko’y isang napakalaking HINDE.
Mga kamag-aral, ang inyong pagsuko sa isang matindi at sumisiklab na digmaan laban kay Antok ay hindi katanggap-tanggap. Ang pagsukong ito ay ang magiging umpisa ng inyong sunod-sunod na pagbagsak sa mga klaseng tinulugan ninyo. Ang pagpapasailalim ninyo sa kapangyarihan ni Antok ang hihila sa inyo pababa sa lupain ng kabiguan at hinagpis. Ang lahat ng ito ay mas lalala pa kung matutulog kayo sa klase ng inyong mga guro sa matematika o math sapagkat maaari kayong mahuli at maiwan sa pagtatalakay ng iba’t ibang formula o lektura.

Ang nais kong ipahiwatig rito ay kailangan ninyo o nating magsumikap sa pag-aaral, mga kamag-aral. Hindi lahat ng mga kabataang Pilipino ay nakakapag-aral, ang iba pa nga marahil ay naiiwang mangmang kahit sa pagtanda nito. Dapat lang nating pahalagahan ang biyayang ito na bigay ng ating mga magulang at ng Diyos. Kailangan nating magsumikap sa ating pag-aaral at maaari tayong mag-umpisa sa pagtanggi kay Antok. Ang pagtanggi sa tawag ni Antok ay magsisilbing unang hakbang nating lahat sa isang matiwasay at maliwanag na kinabukasan?

Inaantok ka pa rin ba?

56 Comments

Mon

31

Jan

2011

Teknolohiya, Tulong sa Edukasyon

ni Bai-Rhema S. Marmay

 

Isang malaking bahagi ang teknolohiya upang mas maayos na maipakita ang mga aralin na itinuturo sa loob ng klase. Marami nang mga naimbentong teknolohiya simula pa noong mga nakalipas na siglo. Halimbawa na lamang nito ay ang unang praktikal na teleskopyo noong ika-17 na siglo. Ito ay nagsilbing mahalagang instrumento sa mga mag-aaral ng astronomiya. Sunod dito ay ang makinalya na nagbigay daan para sa hustong pagbabago ng sistema ng pagtuturo kung saan mas napabilis at epektibo ang pagbuo ng mga basahin. Sa loob lamang ng ilang dekada, ang kompyuter naman ay naging pangunahing kagamitan para sa pagtuturo sa ika-21 na siglo.


Iba’t ibang klase ng teknolohiya ang ginagamit sa loob ng klase depende sa kung anong asignatura o paksa ang kanilang pinag-aaralan. Sa huling kalahati ng ika-20 na siglo, ang simpleng prodyektor na ang ginagamit sa mga klasrum ng mga estudyante at mga pagpupulong. Ito ay may kakayahan na palakihin ang mga imahe upang mas maayos na maipakita ang mga halimbawa ng mga tagapagturo. Ngunit sa makabagong panahon ngayon, ang pinakamalawak at pangunahing instrumento na ginagamit sa edukasyon ay ang mga kompyuter na maaaring maka-access ng internet.


Karamihan sa mga paaralan dito sa Pilipinas lalo na ang mga pribado ay gumagamit na ng mga kompyuter na may access sa internet. Mayroon silang tinatawag na computer laboratory kung saan natitipon ang lahat ng mga kompyuter. Nang dahil dito, mas naging maginhawa at madali ang pagkalap ng mga impormasyon. Mas epektibong naibabahagi ng mga guro ang kanilang leksyon nang dahil sa internet.


Masasabi natin na malaking tulong ang teknolohiya sa pag-unlad ng iba’t ibang aspeto ng kaalaman at ng edukasyon. Subalit kailangan nating tandaan na nararapat nating gamitin ito ng wasto. Huwag natin hayaan ang ating mga sarili na abusuhin ang teknolohiya. Maaaring makapagdulot ito ng mga masasamang epekto sa atin kapag ito ay nagamit sa hindi tamang paraan.


(http://www.edubook.com/ )

 

75 Comments

Mon

31

Jan

2011

Masama bang mag-Facebook?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

photo credit: google.com

ni Alyssa Faye A. Santamaria

 

Naranasan mo na bang mainis sa sarili mo dahil hindi mo na nagagawang tapusin ang iyong mga takdang-aralin at mag-aral para sa mga pagsusulit, sapagkat hindi mo maiwasan ang mga tukso na bisitahin ang iyong Facebook account at tingnan ang mga pinakahuling notifications? May mga pagkakataon ba kung saan sinisisi mo ang Facebook sa iyong mga mababang marka sa paaralan dahil ito'y nagiging sagabal na sa iyong pag-aaral tuwing gabi? Ang mga ito ay iilang katanungang makatutulong sa mga estudyante na matanto ang mga masasamang epekto ng Facebook sa kanilang pag-aaral.

 

Ang Facebook ay isa sa mga kilalang Social Networking Sites sa kasalukuyang henerasyon na malawakang ginagamit ng mga tao sa buong mundo. Kahit saan man tayo pumunta, lahat ng taong nakakasalamuha at nakikilala natin ay may kanya-kanyang account sa mga Social Networking Sites na ito. Kung kaya’t pati na ang mga mag-aaral mula sa elementarya, hayskul, at kolehiyo ay naiimpluwensiyang magkaroon ng sariling account at makibagay sa uso. Ngunit nakaaapekto ba ang mga Social Networking Sites sa edukasyon o pag-aaral ng mga estudyante? May mga naidudulot ba itong masasamang epekto sa kanila?

 

Ang mga Social Networking Sites na ito ay nagiging libangan na ng mga mag-aaral at minsan ay nagiging parte na ng kanilang pamumuhay. Hindi nila nakakalimutang buksan ang kanilang account bago pumunta sa paaralan, pagdating sa bahay galing eskwelahan, habang kumakain, habang nag-aaral, habang gumagawa ng takdang-aralin, at bago matulog. Paulit-ulit nila itong ginagawa at hindi pa rin sila nagsasawa. Habang tumatagal, mas madalas na ang pagbukas nila ng kanilang account. Sa gawaing ito, hindi maiiwasan ang mga epekto ng Social Networking Sites sa kanilang pag-aaral. Ngunit hindi naman lahat ng mga epekto nito ay masasama. Parehong may magaganda at masasamang dulot ang mga Social Networking Sites sa pag-aaral ng mga estudyante. Nagagawa nilang magtanong sa kanilang kaklase tungkol sa mga takdang-aralin. Maaari silang humingi ng tulong sa isa’t isa sa paggawa ng takdang-aralin sa pamamagitan ng tinatawag na “chat”.  Nakakakuha rin sila ng kopya ng mga lektyur ng kanilang mga kaklase at guro. Nasasabihan din sila ng mga mahahalagang anunsyo mula sa kanilang guro at kaklase na hindi nasasabi sa loob ng klase. Ito ang mga mabubuting dulot ng Social Networking Sites sa pag-aaral ng mga estudyante. Sa kabila ng mga ito, mayroon ding masasamang epekto ang Social Networking Sites. Hindi sila makatuon ng mabuti habang sila ay nag-aaral at gumagawa ng takdang-aralin dahil sa antala na dulot ng Social Networking Sites. Sa halip na gumagawa ng takdang-aralin at nag-aaral, mas inaatupag nila ang paglalaro sa mga tinatawag na “applications” at iba't ibang mga laro sa mga Social Networking Sites, pag-chat, at pagdaan sa tinatawag na mga profile ng kanilang mga kaibigan. Kapag hindi nila mapigilan ang kanilang sarili sa kakabisita sa mga Social Networking Sites, at tumatagal na sa harap ng kompyuter, nawawalan na sila ng oras para mag-aral at gumawa ng takdang-aralin. Bilang epekto nito, sila ay umaakit sa tinatawag na “cramming” na makakasama para sa kanilang pagganap sa paaralan dahil sa halip na makinig sa guro, ginagawa nila ang kanilang takdang-aralin sa loob ng klase, at nag-aaral para sa ibang asignatura. Kung kaya't maaari silang makatanggap ng mga mababang marka sa mga pagsusulit at gawain sa eskwela.

 

Mula sa aking mga nabanggit na mabubuting dulot ng tinatawag nating Social Networking Sites, mabuti naman ito para sa pag-aaral ng mga estudyante ngunit kapag nasobrahan na ang paglipas nila ng kanilang oras sa mga Social Networking Sites, pumapasok na ang mga masasamang epekto ng mga ito. Sabi nga nila, “Take everything moderately.” Sa pamamagitan nito at ng paggamit nga mga Social Networking Sites sa tamang layunin, paraan, at oras ay maiiwasan ang masasamang epekto ng mga ito sa pag-aaral ng mga estudyante.

 

70 Comments

Mon

31

Jan

2011

Hayskul: Hindi Isang Biro

photo credit: weheartit.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ni Arthel Tagnipez

 

Sa apat na taon ko sa ADZU ay ngayon ko lang namalayan na hindi laro ang maging isang estudyante sa hayskul. Nagsisi nga ako kung bakit ngayon ko palang to naintindihan.

 

Siguro nung nasa elementarya tayo, hindi pa natin sineseryoso ang pagaaral. Tutal, mga bata pa tayo noon. Hindi naman ganun kahirap magbilang or magsulat diba? Kung magkamali tayo, tutulungan tayo ang ating mga guro. Pagdating natin sa bahay ay konting aral lang at pagkatapos nyan ay maglalaro na o manunuod ng TV. Sanay tayo na andyan ang mga magulang, pati mga ate ang kuya natin para tulungan tayo sa mga takdang aralin.

 

Pero iba ang hayskul. Hindi siya laro. Kailangan seryosohin ang hayskul dahil hindi na tayo mga bata. Kailangan mo magaral at makakuha ng magagandang marka kung gusto mong pumasa at pumunta sa magandang kolehiyo. Kailangan magpakatino ka kundi ay maari kang suspendihin o di kaya bigyan ng parusa. Kailangan mo maging independent.

 

Ang hayskul ang unang hakbang upang yumabong. Kahit freshie ka palang ay dapat malaman na hindi madali ang hayskul. Malalaman mo na kailangan mo muna masanay sa bagong kaligira, sa mga bagong kaklase mo. At minsan mahirap tanggapin na wala ka na sa elementarya. Pagdating ng 3rd year at 4th year, dyan talaga nagiging mahirap ang hayskul. Tambak tambak na ang mga requirements at paminsan, 2-3 na mahahabang pagsususit ang kailangan kunin habang may ipapasa ka pang takdang aralin. Nagbibigay ang mga guro ng maraming gawain upang suriin kung hanggang saan kaya ang mga estudyante, para masanay sila.

 

Pero hindi lang naman grado ang nagpapahirap ng hayskul.

 

Magkakaroon ka ng kaibigan. Mawawalan ka ng kaibigan. Magkakaroon ka ng kaaway. May mga pagkakataon na susuko ka. Minsan mamanalo ka. Minsan ay babagsak ka, at minsan ay walang tutulong sayo, kahit isang katerba pa ang kaibigan mo. Minsan, kailangan ikaw mismo ang gagawa ng paraan upang ikaw ay makabangon ulit. Marami kang aral na matutunan sa silid-aralan… pero mas marami sa labas nito. At pag huling taon mo na, mahihirapan kang iwanan ang eskwelahan na kinalakihan mo, ang mga tao doon, ang mga guro, ang pamilya mo, ang nakasanayan mo.

 

Hindi laro ang hayskul, pero hindi naman masama ang magsaya paminsan minsan kasi isang beses lang to nangyayari sa buhay ng tao.


57 Comments

Mon

31

Jan

2011

Brain Drain: Isang biyaya o isang pinsala?

photo credit: kara.allthingsd.com
photo credit: kara.allthingsd.com

ni Keith Joshua Dumpit


Hindi na nga maitatanggi na ang kabataan natin ngayon ay maunlad at inaabangan ng napakaraming oportunidad, mapa-nasyonal man o internasyonal. Ngunit, maaari nating itanong, lahat ba ng kabataan natin ay nagiging matagumpay sa pagtahak sa landas ng edukasyon? Kung ganoon, ano ang maidudulot nito sa lugar na kanilang nilisan?

 

May dalawa akong puntong nais ilahad: ang brain drain bilang isang biyaya, at ang brain drain bilang isang pinsala.

 

Una, noon ay hindi na nagiging magkatugma ang lebel ng mga estudyante sa mga pribadong paaralan kung ikukumpara sa mga estudyante ng mga pampublikong paaralan. Ako, bilang isang gradwado ng isang pampublikong paaralan, masasabi ko na mahusay at may kalidad ang sistema nito. Subalit, dahil na nga sa naging kaugalian ng mga kumpanya na tumatanggap lamang ng mga aplikanteng nagtapos sa mga prestihiyosong pribadong mga paaralan, tila napag-iiwanan na ang ating mga kababayang nakapagtapos sa mga institusyong hindi gaano nakikilala sa larangan ng opisyo. Sa kabutihang palad, dahil na rin sa mga repormang isinusumite ng pamahalaan upang palawakin pa ang mga scholarship programs, at dahil na rin sa pagtatalaga ng mga mahuhusay na mga guro sa mga pampublikong paaralan, tila gumagawa na rin sila ng impak upang sila ay mapansin ng mga korporasyon at sa kalaunan ay matanggap din sila. Kung sa gayon, mas pipiliin ng mga kabataang ito ang mga oportunidad na inihahandog ng mga internasyonal na kompanya, dahil sa malaki ang sahod na ipapataw sa kanila at upang lumawak pa ang kanilang karanasan at kaalaman sa iba’t-ibang kultura ng trabaho. Base sa aking mga nabanggit, isang biyaya ang brain drain dahil lumalawak ang abot-tanaw nila at nakakaipon sila ng malalaking halaga ng pera upang matulungang umahon sa buhay ang kani-kanilang pamilya at upang mabigyan din nila ng malalaking oportunidad ang mga kasapi ng kanilang mga pamilya.

 

Pangalawa, kung lahat ng mga mahuhusay na Pilipino ay nasa ibang bansa, sino naman ang naiwan dito sa ating bansa? Magkasing-husay lamang ba ang dalawang pangkat na ito? Dito na ngayon pumapasok ang brain drain bilang isang pinsala, at ang napipinsala nito ay ang ekonomiya ng ating bansa. Kung hindi eksperto ang mga tagapamahala ng mga negosyo rito sa ating bansa, paano na ngayon ang pangangasiwa ng pamumuhunan o investment ng ibang bansa sa atin? Kung lulubog ang ating ekonomiya, lalong lulubog sa kahirapan ang ating mga dukhang kapatid, lalong-lalo na iyong mga kapos sa pag-aaral. Kung lahat ng mga trabahong hindi na nangangailangan ng pag-aaral, tulad ng pananahi, pagmamason, at iba pa, ay mawawala, mawawalan din ng mga oportunidad ang ating ilang kababayan. Dagdag pa rito, kailangang sustentuhan ng pamahalaan natin ang ibang mga bansa kung saan nakadestino ang ilang mga OFWs. Kung iyan ang mangyayari, kung ipagpapatuloy ang pagsuporta sa ating mga OFWs, maaaring mabawasan ang badyet ng pamahalaan, at ang magiging sanhi nito ay ang pagbawas ng pera inilaan para sa edukasyon ng mga kabataan sa mga pampublikong paaralan at sa mga umaasa lamang sa mga scholarship programs. Kung lumala pa ang sitwasyon, dadami ang hindi makakapag-aral at lalong dadami ang mawawalan ng trabaho. Sabay na babagsak ang employment rate at literacy rate ng ating bansa.

 

Wala pa namang naihaharap na solusyon ang gobyerno ukol sa isyung ito, kahit ako ay hindi nga makaisip ng kalutasan sa problemang ito. Sa tingin ko lang, kailangang balanse lamang ang ating lipunan sa kabuuan. Kahit sa maliliit na mga bagay, kailangang balanse rin tayong lahat, dahil nga walang nabubuhay para sa sarili lamang. Lahat tayo ay nagtutulungan upang paunlarin ang kabuhayan ng isa’t isa.

 

35 Comments